دوزخ نخواهد بود ، آيا نفس وارد شدن در دوزخ و مَكْث در آن به قدرى كه او را تطهير كند ، و سختىها و مشكلات عالم قيامت ، از سؤال و حساب ، و ميزان ، و صراط ، و نامهء عمل ، و موقف عند الله تعالى ، و سختىها و مشكلات عالم برزخ ، و طول كشيدن آن و عالم قيامت ؛ اينها همه رادع و مانع مؤمن از گناه نيست ؟ و از همهء اينها گذشته ، مگر فقط مؤمن را بايد به وسيلهء اخافه و به ترس انداختن ، از گناهان دور كرد ؟ آيا نظر رحمت و عطوفت حضرت ربّ وَدُود ، و وزش نسيم ملايم جذبات الهيّه و نفحات قدسيّه او را به سر منزل مقصود و حرم امن و امان نمىكشد ؟ و كانون گناه و مبدأ آن را در وجود او آتش نمىزند ؟ و ثالثاً خود همين شفاعت ، موجب تقليل گناه است ، نه تكثير آن ؛ زيرا آنچه را كه دربارهء عيسويان گفته‌اند كه : گناهشان از سائر اقوام بيشتر است ، معلوم نيست . اين خود مدّعائى است كه دليل ندارد ، و إحصائيّهء گناه و جرأت در مسيحيان چنين نشان نمىدهد ، بلكه در يهود بيشتر است ؛ خشونت و رُعُونت در آنها به مراتب بيشتر است ، و رحمت و عطوفت در مسيحيان به مراتب بيشتر است . و همين بر اثر شفاعت و عقيده به فدا بودن حضرت مسيح است ، گرچه آن نيز اصل صحيحى ندارد . و قرآن كريم نيز از مشركان و يهودان به غلظت و سنگدلى و قساوت و شدّت عداوت با مؤمنان ياد مىكند ، و از مسيحيان به رحمت و رأفت و عطوفت ، و نزديك بودنشان به مودّت با مؤمنان .