مشخّصهء خود تطبيق دهد ، و پس از آن ببيند كه شفاعت موعود چيست ؟ و محلّ و موقعيّت آن در بين معارفى كه اسلام آورده است ، و اصولى كه بر آن تكيه زده است ، كدام است ؟ و على هذا بايد اوّلًا بداند كه شفاعتى را كه قرآن اثبات كرده است ، فقط دربارهء مؤمنين است كه در روز قيامت مخلّد در آتش نخواهند بود و به طور جاودان در جهنّم نخواهند ماند ، به شرط آنكه خداوند را با ايمان پسنديده و دين حقّ ملاقات كنند . شرط شفاعت بقاءِ بر ايمان و دين حقّ است اين وعده اى است كه قرآن دربارهء مؤمنين فرموده است ، و آن را مشروط به شرطى قرار داده است كه آن بقاء ايمان و روش و منهاج مرضى و پسنديده باشد . و از طرفى بيان كرده است كه ايمان از نظر بقايش از جهت گناهان ، و بالاخصّ معاصى كبيره ، و بخصوص اصرار و إدمان بر آنها ، در خطر عظيمى است ؛ چون نفس ارتكاب معاصى خصوصاً كبائر از آنها ، و بالاخصّ إدمان و مداومت بر آنها ، موجب شكست ايمان ، و أحياناً موجب هلاكت دائميّه و شقاوت ابديّه مىگردد ؛ پس شخص معصيت كار پيوسته در آستانهء هلاكت و در پرتگاه بوار و زوال است . و بنابر اين جهات ، هيچگاه شخص معصيت كار نمىتواند خود را از اهل نجات ببيند ، بلكه پيوسته بين اميد نجات و بين خوف و ترس از هلاك مىنگرد ، و نفس مؤمن پيوسته فيما بين خوف و رجاء متردّد است ؛ خداوند را از روى رغبت و رهبت عبادت مىكند ، و در زندگى و حيات دنيوى سيرى دارد كه نه او را به مرحلهء يأس و نوميدى