و ما سابقاً گفتيم كه اين آيه در غير مورد ايمان و توبه است ، زيرا در صورت ايمان و توبه ، شرك هم آمرزيده مىشود ؛ و شفاعتى را كه به معناى وساطت در تبليغ پيامبران است و اشكال كننده مطرح كرده است ، از راه ايمان و توبه است ، يعنى شفاعت آنان همان طريق به ايمان و توبه است . درحالىكه در اين آيه آمرزش در غير اين دو مورد نسبت به كسانى كه خدا بخواهد بيان شده است ، و آن به طريق شفاعت است . اشكال هفتم : از راه عقل ، راهى براى اثبات شفاعت نيست . و از راه نقل ، آيات واردهء در قرآن كريم ، متشابه است ؛ گاهى اثبات شفاعت مىكند ، و گاهى نفى آن ؛ و گاهى به طور مطلق بيان مىكند ، و گاهى در صورت قيد و شرط . و در اين صورت ادب دينى اقتضا مىكند كه به آيات دالّهء بر شفاعت اجمالًا ايمان داشته باشيم ، و امّا معنى و مفاد و علم به مدلول آنها را به خداوند تعالى ارجاع دهيم . جواب : آيات متشابهه دربارهء شفاعت ، با ارجاعشان به آيات محكمه ، مانند آنها از محكمات مىشوند ، و اين كار آسانى است كه ما را در اشكال و بَند قرار نمىدهد ؛ و ما در آيه شريفهء : مِنْهُ آياتٌ مُحْكَماتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتابِ وَ أُخَرُ مُتَشابِهاتٌ « 1 » . بحث كافى در اين مطلب خواهيم نمود . « 2 » و امّا اينكه بعضى گفته‌اند كه ما دليل عقلى بر شفاعت نداريم ،

--> ( 1 ) قسمتى از آيه 7 ، از سورهء 3 : ءال عمران ( 2 ) « الميزان فى تفسير القرءان » ج 1 ، از ص 164 تا ص 171