إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ . « 1 » . « خداوند كسى را كه به او شرك آورده است نمىآمرزد ، و امّا غير از شرك را دربارهء هر كس كه بخواهد مىآمرزد . » و همانطور كه سابقاً گفتيم اين آيه در غير مورد توبه است ، چون در آن شرك كه بواسطهء توبه بخشيده مىشود استثناء شده است . و امّا حَلّى : وعدهء شفاعت و يا تبليغ آن در صورتى موجب إغراء و تشويق مردم به معصيت مىشود كه دو شرط متحقّق باشد : اوّل : تعيين كردن مُجرم بعينِه و بصفاتِه ، يا تعيين خصوص آن گناهى كه در آن شفاعت واقع مىشود ، تعيينى كه مُنجَّز بوده و هيچ شائبهء تعليق به شرطى در آن نبوده باشد . دوّم : آنكه شفاعت در انواع عذاب‌ها و اوقات آنها مؤثّر گردد و عذاب را من جميع الجهات بردارد . و بنابراين اگر مثلًا گفته شود تمام طبقات مردم ، يا فلان طبقهء بخصوص مورد عذاب و مؤاخذه قرار نمىگيرند ، يا فلان گناه بخصوصه عذاب ندارد ، اين مستلزم لغويّت و بازيچه قرار گرفتن احكام متوجّه به سوى مكلّفين مىگردد . و امّا اگر از جهت اين دو شرط ، امرِ شفاعت مبهم بماند و مشخّص نگردد كه شفاعت دربارهء چه گناهانى است و دربارهء كدام دسته از گناهكاران است ، و يا آنكه برداشتن عذاب از جميع انحاء عذاب است و در تمام اوقات و احوال ، و يا در بعضى از احوال و

--> ( 1 ) صدر آيه 48 ، از سورهء 4 : النّسآء