مىآيد ، آن است كه رسول الله و ائمّهء طاهرين يك شفاعت خاصّه دارند ، و يك شفاعت عامّه . شفاعت خاصّه اختصاص به رفع عقاب از مرتكبين به معاصى كبيره از امّت مؤمن است و بر همين مطلب گفتار رسول الله در احاديث مستفيضه دلالت دارد كه : إنَّمَا ادَّخَرْتُ شَفَاعَتِى لِاهْلِ الْكَبَآئِرِ مِنْ أُمَّتِى فَأَمَّا الْمُحْسِنُونَ فَمَا عَلَيْهِمْ مِنْ سَبِيلٍ « 1 » . و بخصوص دلالت لفظ ادَّخَرْتُ خالى از لطف نيست و براى افادهء اين معنى كه از اختصاصات آن نفس شريفه است كاملًا رسا است ؛ و نيز گفتار حضرت باقر عليه السّلام در روايت أبو العبّاس مكبّر ، به أبو أيمن كه : وَيْلَكَ ! فَهَلْ يَشْفَعُ إلَّا لِمَنْ وَجَبَتْ لَهُ النَّارُ ؟ بر اين معنى صراحت دارد . و شفاعت عامّه اختصاصى به اين جهت ندارد ؛ بلكه براى رفع عقاب از جميع امّت‌ها ، و براى ارتقاء منزلهء پيامبران و شهيدان و عالمان و مجاهدان ، و اعطاء مقام و رتبه از طرف خداوند تبارك و تعالى به آنان است . و اين معنى در همين روايت أبو العبّاس مكبّر نيز آمده است ، زيرا در عين آنكه مىفرمايد : وَيْلَكَ فَهَلْ يَشْفَعُ إلَّا لِمَنْ وَجَبَتْ لَهُ النَّارُ ، مىفرمايد :

--> ( 1 ) همين كتاب ( « معادشناسى » ج 9 ) ، مجلس 60 ، ص 104 ؛ و مجلس 63 ص 246 و ص 259 تا ص 264