شاهد مقصود در آغوش است ؛ و اگر تزكيه حاصل نشد ، تكرار عبادات غير از صورتى و تكرارى بيش نيست و موجب ارتقاء نفس و صعود روح به مدارج كمال نخواهد بود . بنابراين ، چقدر زشت و ناپسند است كه ما ميزان سعادت را نفس عمل صالح قرار دهيم و از ايمان و عقيده و نيّت و طهارت غافل بمانيم ، و نيز تا چه اندازه ناشايسته و نكوهيده است كه مختصر تجاوز در عمل را ميزان براى بدى و زشتى بدانيم و موجب كيفر و پاداش ، و از حسن عقيده و نيّت طاهر و صفاى ضمير چشم بپوشيم . زيرا اگر عقيده خوب و نفس طاهر شد ، خطايا و گناهان اثر عميقى نمىتوانند روى جان داشته باشند ؛ و امّا اگر عقيده بد و نفس خبيث گشت ، اعمال صالحه و كردار پسنديده جز ظاهرى سطحى بر روى عمق كدر جان نيست . اين ظاهر نيكو ، چون ظاهر است و در عالم حقائق و واقعيّات محلّى ندارد ، از بين مىرود و نفس خبيث طلوع مىكند و به صورت جهنّمى گداخته و فروزان با شعله‌هاى مهيب و دهشت انگيز خود تهديد مىنمايد . و به عكس ، آن ظاهر ناستوده و كردار زشت مردمِ خوش نفس و خوش جنس و خوش عقيده نيز در عالم ظهور حقائق تاب مقاومت و ايستادگى را ندارد ، و به واسطهء مختصر حركتى چون حال احتضار مرگ يا عذاب قبر و بالاخره با شفاعت در روز قيامت از بين مىرود و نفس طيّب و طاهر طلوع مىكند ، و به صورت بهشتى جان‌فزا و