أهل معصيت كبيره از امّت من دارد ، و امّا محسنان و نيكوكاران براى آنها راه مؤاخذه اى نيست . حسين بن خالد گويد : من به حضرت رضا عليه السّلام گفتم : اى پسر رسول خدا ! پس مفاد اين گفتار خدا چيست كه مىگويد : شفاعت نمىكنند مگر براى كسى كه پسنديده باشد ، فرمود : مراد پسنديدگى در دين است . » و علىّ بن إبراهيم از جعفر بن أحمد از عبد الله بن موسى از حسن بن على از أبى حمزه از پدرش از أبو بصير ، از حضرت صادق عليه السّلام در تفسير آيه : لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً . روايت كرده است كه : قَالَ : لَا يَشْفَعُ وَ لَا يُشْفَعُ وَ لَا يُشَفَّعُ إلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمَنِ عَهْدًا ، إلَّا مَنْ أُذِنَ لَهُ بِوَلَايَةِ عَلِىٍّ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِي وَ الائِمَّةِ مِنْ بَعْدِهِ فَهُوَ الْعَهْدُ عِنْدَ اللهِ « 1 » . « حضرت فرمودند : شفاعت نمىكند و شفاعت نمىشود و شفاعت او قبول نمىشود ، مگر كسى كه در نزد خداوند رحمن متعهّد به عهد شده باشد ؛ يعنى آن كسى كه به او در ولايت علىّ أمير المؤمنين و امامان بعد از او اذن داده شده باشد ؛ اينست عهد در نزد خداوند . » و در « أمالى » صدوق ، از محمّد بن موسى بن متوكّل ، از محمّد

--> ( 1 ) « تفسير علىّ بن إبراهيم » ص 417