و در عين حال مىفرمايد كه : آنها از مجرمانى كه در دوزخ گرفتارند ، در پرده و حجاب نيستند ؛ بلكه با آنها گفتگو دارند و از علّت ورودشان به دوزخ مىپرسند ، و آنها در جواب به وجود چند صفت در خودشان اشاره مىكنند كه آنان را در دوزخ افكنده و مانع از ثمر بخشيدن شفاعت نسبت به آنان شده است . و مفاد اين گفتگو چنين مىشود كه اصحاب يمين كه در دوزخ نيستند مُتّصف به اين صفات نيستند ، اين صفاتى كه مانع از پذيرش شفاعت دربارهء آنها مىشود . و چون متّصف به اين صفاتِ مانعهء از قبول شفاعت نيستند ، و خداوند نفوس آنان را از گرو گناهان و معاصى رها ساخته است ، و به غير از مجرمانى هستند كه از شفاعت محروم شده‌اند و در نتيجه به دوزخ افتاده‌اند ؛ پس معلوم مىشود كه اين رهائى از گرو و اخراج از بند اسارت گناهان به واسطهء شفاعت بوده است ، و بنابراين أصحاب يمين كسانى هستند كه شفاعت دربارهء آنها پذيرفته است . و در اين آيات با دلالت التزاميّه صفات أصحاب يمين - با مقابلهء مجرمين كه به واسطهء صفاتشان از شفاعت محروم شده‌اند - به دست مىآيد ؛ و آن چهار چيز است . توضيح آنكه : اين آيات در سورهء المُدَّثِّر است . و همانطور كه از مضمون آيات اين سوره به دست مىآيد ، اين سوره در مكّه و در اوائل بعثت رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم نازل شده است . در آن روز ، تشريع صلوة بدين كيفيّت كه ما امروز به جاى