پس معلوم مىشود كه قرآن كتاب رحمت است ، و با هر كس قرآن باشد و به قرآن عمل كند مورد رحمت خداوند قرار ميگيرد ؛ و از طرف ديگر داريم : يَوْمَ لا يُغْنِي مَوْلًى عَنْ مَوْلًى شَيْئاً وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ * إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللَّهُ . « 1 » « روز قيامت روزى است كه هيچ صاحب آشنائى و دوستى و رابطه اى به هيچ وجه نمىتواند از آشنا و دوست و شخص مرتبط به خود دستگيرى نموده و او را بى نياز كند ، و ابداً آنان مورد كمك و نصرت واقع نمىشوند ، مگر كسى را كه خداوند بخواهد . » و از اين آيه معلوم مىشود كه كسى را كه خداوند مورد رحمت خود قرار دهد ، مورد شفاعت قرار مىگيرد . و از ضمّ آيه اوّل به اين آيه ، بدست مىآيد كه : قرآن رحمت است ، و براى عاملين به آن ، شفيع و دستگير در روز قيامت است . و ما در بحث شهادت بر أعمال ( مجلّد 7 ، مجلس چهل و نهم ) راجع به شهادت قرآن بحث كافى نموديم ، و روايتى را از « كافى » از سَعد خَفّاف از حضرت باقر عليه السّلام آورديم كه بالصّراحَه دربارهء شهادت و شفاعت قرآن مطالبى جالب و ارزنده داشت ، از جمله آنكه : ثُمَّ يَشْفَعُ فَيُشَفَّعُ وَ يَسْأَلُ فَيُعْطَى . « قرآن شفاعت مىكند و شفاعتش پذيرفته است ، و سؤال مىكند و به او آنچه را كه بخواهد داده مىشود . »

--> ( 1 ) آيه 41 و صدر آيه 42 ، از سورهء 44 : الدّخان