و رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم فرموده‌اند : بدرستى كه در ميان امّت من كسانى هستند كه به شفاعت آنان خداوند بيش از قبيلهء مُضَر را داخل در بهشت مىكند . » شيخ مفيد در « اختصاص » گويد : رُوِىَ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ : قَالَ : قَالَ رَسُولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ وَ سَلَّمَ : مَا مِنْ أَهْلِ بَيْتٍ يَدْخُلُ وَاحِدٌ مِنْهُمُ الْجَنَّةَ إلَّا دَخَلُوا أَجْمَعِينَ الْجَنَّةَ . قِيلَ : وَ كَيْفَ ذَلِكَ ؟ قَالَ : يَشْفَعُ فِيهِمْ فَيُشَفَّعُ حَتَّى يَبْقَى الْخَادِمُ فَيَقُولُ : يَا رَبِّ خُوَيْدِمَتِى قَدْ كَانَتْ تَقِينِى الْحَرَّ وَ الْقَرَّ فَيُشَفَّعُ فِيهَا « 1 » . « از حضرت صادق عليه السّلام روايت است كه : رسول خدا صلّى الله عليه و آله گفته‌اند : هيچ اهل بيتى نيستند كه يكى از آنها داخل بهشت شود ، مگر آنكه همگى آنان داخل بهشت مىشوند . گفته شد : اى رسول خدا اين چگونه متصوّر است ؟ ! حضرت فرمود : آن كس دربارهء همگى شفاعت مىكند و شفاعتش پذيرفته مىشود ، حتّى دربارهء خادمه‌اش . و بنابراين ميگويد : اى پروردگار من ! اين كنيزك من ، مرا از گرما و سرما حفظ ميكرد ؛ و شفاعتش دربارهء او نيز مقبول واقع مىشود . » و قريب به همين مضمون را نيز « عيّاشى » از أبان بن تَغلِب از

--> ( 1 ) « بحار الانوار » ج 8 ، ص 56