غديريّهء او با اين ابيات شروع مىشود : لِلَّهِ دَرُّكُمْ يَا ءَالَ ياسينا * يا أنْجُمَ الْحَقِّ أعلامَ الْهُدَى فينا ( 1 ) لا يَقْبَلُ اللهُ إلّا فى مَحَبَّتِكُمْ * أعْمالَ عَبْدٍ و لَا يَرْضَى لَهُ دينا ( 2 ) أرْجو النَّجاةَ بِكُمْ يَوْمَ الْمَعاد وَ إنْ * جَنَتْ يَداىَ مِنَ الذَّنْبِ الافانينا ( 3 ) 1 - اجر و پاداش شما اى آل رسول الله بر عهده و بر ذمّهء خدا باشد ! اى كسانى كه در ميان ما همچون ستارگان حقّ و حقيقت ، و همچون نشانه‌ها و پرچم‌هاى هدايت و رهبرى مىباشيد ! 2 - خداوند عمل هيچ بنده اى را قبول نمىكند و هيچ دينى را از او نمىپسندد مگر در تحت محبّت شما آل رسول الله ! 3 - من در روز معاد و بازگشت خود ، فقط اميد نجات و

--> نامش محمّد است و او پسر قاضى القضاة إسحق بن مظهر اصفهانى است ؛ از بزرگان ادباء شيعه و در فنون و فضائل فريد عصر و يگانهء دهر بوده است ، و در أقطار و بلاد عراق به سمَت قاضى القضاتى منصوب ، و با خواجه شمس الدّين محمّد جوينى ملقّب به صاحب الدّيوان و متوفّى در سنهء 683 مأنوس بوده و مخالطه داشته است . و شعرى بليغ در مدح سلطان المحقّقين خواجه نصير الدّين طوسى متوفّى در سنهء 672 سروده است . ترجمهء احوال او در « مجالس المؤمنين » ص 226 و « تاريخ ءَاداب اللغة العربيّة » جرجى زيدان ، در ج 3 ، ص 13 ذكر شده است . ( « الغدير » ج 5 ، ص 435 و 436 )