حَتَّى تَرْضَى ( تا اينكه راضى شوى ) نفرموده است ، چون عَطِيّهء خداوند به رسول الله - البتّه اين عطيّهء بالخصوص - تدريجى نيست و به تعاقب اعمال و كثرات و جزئيّات و به تواتر أمثال و اشباه و نظائر نيست ، بلكه دفعى است ؛ و لذا فَتَرْضَى فرموده است . و در اينجا نكات دقيق و مسائل عميق و لطيف عرفانى است ، كه براى سالكان راه حقّ و پويندگان صراط مستقيم كه صراط حقّ است به اميد رحمت خداوند روشن مىشود . و از آنچه ذكر شد ، اين بدست مىآيد كه علاوه بر آنكه مقام شفاعت كبرى از اختصاصات حضرت محمَّد بْن عَبدِ الله صلّى الله عليه و آله و سلّم است ، مقام إذن مطلَق در شفاعت كه از خود شفاعت دقيق‌تر و عالىتر است نيز از آن حضرت است ؛ صَلَّى اللهُ عَلَيْكَ يا رَسولَ اللهِ وَ عَلَى أهْلِ بَيْتِك . چون اين بحث دقيق و لطيف قرآنى معلوم شد و اين آيات مباركات دربارهء شفاعت كلّيّهء مطلقهء الهيّهء آن حضرت معلوم و مشخّص شد ، اينك وقت آن رسيده است كه به احاديث و روايات وارده در اين باب كه از حدّ استفاضه بيرون است نظرى افكنيم ؛ البتّه به قدر نمونه و مثال و از باب شاهد و تأييد . روايات وارده در شفاعت رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم علىّ بن إبراهيم قمّى در تفسير خود ، در ذيل آيه شريفهء : وَ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ عِنْدَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ گفته است كه : هيچيك از انبياء و فرستادگان خدا در روز قيامت شفاعت نمىكنند تا زمانى كه خداوند به آنها اذن در شفاعت را بدهد ، مگر رسول الله صلّى الله