شفاعت مىكنند عموم و خصوص است ؟ و طبق قواعد اصوليّه بايد عموماتِ نفى شفاعت از غير خداوند را به آيات وارده در اثبات شفاعت ، نسبت به مأذونين از جانب خداوند متعال ، و نسبت به پسنديدگان و متعهّدان ، تخصيص بزنيم ؟ و يا نه اين چنين نيست ، زيرا كه اصولًا بين آنها تعارضى نيست گرچه به نحو عموم و خصوص باشد . عدم تنافى انحصار شفاعت به خدا ، با شفاعت پاكان بيان اين مطلب آنست كه بگوئيم : اين آيات هم مانند بسيارى از آيات قرآن مىباشد كه در عين آنكه صفتى و يا فعلى را منحصراً به خداوند متعال نسبت مىدهد ، آن صفت و يا فعل را به غير او هم نسبت مىدهد ؛ مانند آيات وارده در علم غيب كه از طرفى آن را از غير خدا نفى مىكند و منحصراً اختصاص به ذات اقدس او مىدهد ، و از طرف ديگر آن را مختصّ به خدا مىداند و به غير او هم با رضايت او نسبت مىدهد . چون آيه : قُلْ لا يَعْلَمُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ الْغَيْبَ إِلَّا اللَّهُ « 1 » . « بگو اى پيغمبر : در آسمانها و زمين هيچكس به غيب علم و اطّلاع ندارد مگر خداوند . » و چون آيه : وَ عِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَيْبِ لا يَعْلَمُها إِلَّا هُوَ . « 2 »

--> ( 1 ) صدر آيه 65 ، از سورهء 27 : النَّمل ( 2 ) صدر آيه 59 ، از سورهء 6 : الانعام