را از او ميگيرد ؛ و او را داخل در عالم توحيد مىنمايد ؛ و بعداً در هنگام رجوع به عالم بقاء ، انسان را به صفات حضرت حقّ متحقّق مىكند . أمير المؤمنين عليه السّلام جامع جميع اين صفات و مقامات است ؛ يعنى وليّى است كه هم به مقام فناء فى الله رسيده و هم به مقام بقاءِ بالله باقى شده است ؛ و هم پرچم دار حمد و امامت است ؛ و داراى ظرفيّتى است كه تمام عالم وجود را در خود منظور كرده ؛ و جامع جميع اسماء و صفات حقّ گرديده است . در اين صورت هر كس بخواهد از مرحله اى از اين مراحل عبور كند بايد عبورش و كارش با آن حضرت تطبيق شود ؛ در نماز ، در امانت ، در صله رحم ، در جهاد ، در دستگيرى از ضعفاء و فقيران ، در انفاق فى سبيل الله ، در ايثار ، در محبّت و ولايت ، در پيروى از كتاب خدا و سنّت رسول الله ؛ و همچنين در مراحل تزكيه و تهذيب نفس . آن وقت هر چه نزديكتر باشد به اين صراط ، آسان‌تر ميگذرد و تندتر راه را مىپيمايد ؛ كَالبرقِ الخاطِف عبور مىكند ؛ و اگر قدرى سنگين‌تر باشد مانند كسى كه بار سرعت باد ميگذرد ؛ و اگر سنگين‌تر باشد مثل شخص اسب سوار ؛ و اگر سنگين‌تر باشد همچون آدم پياده ؛ و اگر سنگين‌تر باشد مثل شخص لنگان ؛ و اگر خداى ناكرده مشكل‌تر باشد يك پايش در آتش معلّق ميگردد و از آتش به او مىخورد ؛ و اگر سنگين‌تر باشد در آتش سقوط مىكند ، تا خدا او را پاك كند ؛ و اگر از اشقياء و اهل انكار باشد در عذاب خدا مخلّد بماند ؛ نَعُوذُ بِاللهِ مِنْ غَضَبِ الْحَلِيم .