الْمُسْتَقِيمُ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ . « 1 » « محمّد بن فضيل گويد : از حضرت دربارهء اين آيه كه ميگويد : آيا كسى كه به روى خود بر زمين افتاده ، و بدين قسم راه ميرود ، بهتر راه پيدا مىكند ؛ يا آنكه مستوى القامه و استوار بر راه راست ايستاده و راه ميرود ؟ پرسش كردم . حضرت فرمودند : خداوند مثلى مىزند ؛ كسى كه از ولايت علىّ بن أبى طالب انحراف جويد ، مانند كسى است كه به رو افتاده و بدين حال راه ميرود ؛ و ابداً راه را نمىيابد و به جائى پى نمىبرد ؛ و قرار داده است كسى را كه از علىّ بن أبى طالب پيروى كند ، مرد صحيح و استوارى كه ايستاده راه ميرود ؛ و در راه راست قدم ميگذارد ؛ و راه را مييابد و مقصد را ادراك مىكند ؛ و صراط مستقيم ؛ أمير المؤمنين است » . و امّا آن يك روايتى كه از طريق عامّه وارد شده است : راوى از عبد الله بن عُمر روايت كرده است كه : إنَّهُ قَالَ لِى : إنِّى أَتَّبِعُ هَذَا الأَصْلَعَ فَإنَّهُ أَوَّلُ النَّاسِ إسْلَامًا و الْحَقُّ مَعَهُ فَإنِّى سَمِعْتُ النَّبِىَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ وَ سَلَّمَ يَقُولُ فِى قَوْلِهِ تَعَالَى : أَ فَمَنْ يَمْشِي مُكِبًّا عَلى وَجْهِهِ أَهْدى أَمَّنْ يَمْشِي سَوِيًّا عَلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ : فَالنَّاسُ مُكِبُّونَ عَلَى الْوَجْهِ غَيْرَهُ . « 2 »

--> ( 1 ) « غاية المرام » ص 435 ، باب 213 ( 2 ) « غاية المرام » ص 435 ، باب 211