ربّ العالمين عزّ و جلّ مىباشد . و اينست معناى گفتار خداى تعالى : بدرستى كه پروردگار تو در كمينگاه است ! و مردم بر روى صراط قرار ميگيرند ؛ و بعضى واژگونه آويزان ميشوند و خود را به آن ميگيرند و گامى مىلغزد ، و گام ديگر استوار است ؛ و فرشتگان در اطراف آنان پيوسته ندا در ميدهند : اى خداوند شكيبا و حليم و بردبار در گذر ، و ناديده بگير ، و بيامرز ؛ و به فضل و رحمت خود باز گرد ؛ و سلامت خود را بفرست ، و رضوان خود را ارائه بده ! و مردم در اين حال مانند پروانه به روى هم ميريزند . و چون كسى به رحمت خدا خلاصى پيدا كند و نجات يابد نگاهى به جهنّم مىاندازد و ميگويد : حمد و سپاس اختصاص به خداوندى دارد كه بعد از يأس و نوميدى ، مرا به فضل و كرمش از دست تو رهانيد ! و بدرستى كه پروردگار ما غفور و شكور است » ! از چيزهايى كه در صراط از انسان سؤال مىشود در معناى آيه شريفه : وَ قِفُوهُمْ إِنَّهُمْ مَسْؤُلُونَ در « علل الشّرائع » از حضرت صادق عليه السّلام وارد است كه : لَا يُجَازُ بِهِ قَدَمُ عَبْدٍ حَتَّى يُسْأَلَ عَنْ أَرْبَعٍ : عَنْ شَبَابِهِ فِيمَا أَبْلاهُ ؛ وَ عَنْ عُمْرِهِ فِيمَا أَفْنَاهُ ؛ وَ عَنْ مَالِهِ مِنْ أَيْنَ جَمَعَهُ وَ فِيمَا أَنْفَقَهُ ، وَ عَنْ حُبِّنَا أَهْلَ الْبَيْتِ . « 1 »

--> ( 1 ) « رسالةالإنسان بعد الدّنيا » ( معاد ) علّامه طباطبائى مدّ ظلّه ، نسخه خطّى ، ص 32