يك حساب آسانى از او ميكنند ؛ و با حالت خوشى و خرّمى بر ميگردد و نزد اهل و عيال خود ميرود ؛ و امّا آن كسى كه نامهء عمل از پشت سرش به او داده شود ، صداى خود را به فغان و واوَيلا و وا ثُبورا بلند مىكند ؛ و در سعير و آتش ميسوزد . » اين آيات از نقطهء نظر مضمون و مفاد مشابه همان آياتى است كه از سورهء الحاقّة بيان كرديم ؛ منتهى در اينجا بجاى وَ أَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِشِمالِهِ جملهء و أَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ وَراءَ ظَهْرِهِ ذكر شده است . در آنجا لفظ بِشِمَالِهِ در مقابل لفظ بِيَمِينِهِ بود ، در اينجا مِن وَراءَ ظَهْرِهِ در برابر لفظ بِيَمِينِهِ قرار گرفته است . و بنابراين معناى بِشِمَالِهِ همان مِن وَرَاءَ ظَهْرِهِ خواهد بود ؛ يعنى نامه را از جهت پشت سر ميدهند نه آنكه به دست چپش بگذارند . يعنى از ناحيهء عقب و پشت كه كنايه از همان شقاء و بدبختى است داده مىشود ؛ و اين بعينه همان معناى بِشِمَالِهِ خواهد بود كه آن نيز مفادش ناحيهء شقاوت و مذلّت است . از طرف ديگر داريم كه در روز قيامت افرادى كه در دنيا دنبال هر كسى رفتند ؛ و از او پيروى نمودند ، و هر كسى را امام و پيشوا و مقتداى خود قرار داند ؛ خواه از پيشوايان عدل بوده باشند و خواه از پيشوايان ظلم ؛ اين افراد با امامان خود محشور ميشوند ؛ اين رعايا و افراد رعيّت با پيشوايان خود محشور و به آنها ملحق ميگردند ؛ اگر آن أئمّه بهشتى هستند با آنها به بهشت ميروند ؛ و اگر جهنّمى باشند با آنها به جهنّم ميروند .