الدُّخَانُ ، وَ طُلُوعُ الشَّمْسِ مِنْ مَغْرِبِهَا ، وَ دَآبَّةُ الْأَرْضِ ، وَ يَأْجُوجُ وَ مَأْجُوجُ وَ ثَلَاثُ خُسُوفٍ : خَسْفٌ بِالْمَشْرِقِ وَ خَسْفٌ بِالْمَغْرِبِ وَ خَسْفٌ بِجَزِيرَةِ الْعَرَبِ ، وَ نَارٌ تَخْرُجُ مِنْ قَعْرِ عَدَنٍ تَسُوقُ النَّاسَ إلَى الْمَحْشَرِ ، تَنْزِلُ مَعَهُمْ إذَا نَزَلُوا وَ تَقِيلُ مَعَهُمْ إذَا قَالُوا . « 1 » « ساعت قيامت فرا نميرسد مگر آنكه ده آيه از آيات الهيّه به ظهور مىپيوندد : دجّال ، و پيدايش دودى در آسمان ، و طلوع خورشيد از مغرب ، و پيدا شدن دابّة الارض ، و خروج يأجوج و مأجوج ، و سه شكاف و فرو رفتگى در زمين : يك فرو رفتگى در ناحيهء مشرق و يك فرو رفتگى در ناحيهء مغرب و يك فرو رفتگى در جزيرة العرب ، و آتشى از آخر و نهايت عدن پيدا مىشود كه مردم را بسوى محشر سوق ميدهد ؛ هر جا كه مردم پائين آيند آن هم با مردم پائين مىآيد ، و هر جا كه مردم قيلوله كنند ( يعنى براى استراحت قبل از ظهر بيارمند ) آن هم با آنان قيلوله مىنمايد . » اين حديث در « خصال » مطبوع به طبع سنگى ، افتاده است . ولى مجلسى در « بحار » در باب أشراط السّاعة از « خصال » با سند متّصل خود از أبوالطّفيل از حذيفة بن أسيد آورده است . و ليكن به جاى جملهء آخر ، اين جمله را آورده است : وَ تُقْبِلُ مَعَهُمْ إذَا أَقْبَلُوا . يعنى « هر جا كه مردم روى آورند آن آتش هم با ايشان روى مىآورد . » « 2 »

--> ( 1 ) « خصال » باب العشرة ، حديث 13 و از طبع حيدرى : ص 431 و 432 ( 2 ) « بحار الانوار » طبع حروفى ، ج 6 ، ص 303