نمىشود ، و قانون عدالت در ميان افراد بشر حكومت نمىكند . در مجلس سابق روايت شريفه‌اى از رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم در حِجّةُ « 1 » الوَداع هنگامى كه دستهاى خود را به خانهء كعبه گرفته بودند و نزديكترين افراد به رسول خدا سلمان فارسى بود ، با سند متّصل از عبد الله بن عبّاس از « تفسير علىّ بن إبراهيم » نقل شد ، و حقّاً داراى محتوائى عالى بود حديث حضرت صادق عليه السلام در موكب منصور اينك روايت ديگرى را كه محمّد بن يعقوب كلينى در كتاب شريف « روضهء كافى » با سند خود از حمران بن أعيَن نقل كرده است در اينجا ذكر مىكنيم . ( حمران بن أعين برادر زُرارة و عبد الملك و بكر بن أعين است ، و تمام اين افراد از رُوات هستند . ) حمران ميگويد : روزى در محضر حضرت صادق عليه السّلام بوديم و سخن از وضع زمان پيش آمد و گرفتاريهاى شيعيان و ملالت و خستگى آنها ، و شوكت و عظمت دولت بنى عبّاس و ستمى كه آنها به شيعيان روا ميداشتند . حضرت فرمودند : من يك روز با أبوجعفر منصور دوانيقى ميرفتم ، و منصور با موكب خود حركت مىنمود و بر روى اسبى

--> ( 1 ) وزن فَعْلَة به فتح براى مرّه آيد ، يعنى يك بار ؛ مثل ضرَبتُه ضَربةً . و امّا وزن فِعلَة به كسر براى كيفيّت و هيئت آيد ؛ مثل جلَستُ جِلسَة العبدِ يعنى به كيفيّت نشستن غلامان نشستم . و از اينجا استفاده مىشود كه حِجّة الوَداع به كسر صحيح است نه به فتح ، يعنى آن كيفيّت خاصّى از حجّ كه داراى وصف وداع بود .