يعنى به پيغمبر مىگويند : اگر تو خدا را به ما نشان دهى يا فرشتگان بر ما فرود آيند كه ما آنها را لمس نموده و مشاهده كنيم در آن‌وقت ايمان مىآوريم ، و تا آن هنگامى كه خدا را نديده‌ايم و فرشته‌اى بر ما نازل نگرديده است ايمان نخواهيم آورد . اين سخنى كه از آنها صادر مىشود بسيار غلط و ناشى از روح متكبّرانه و مستكبرانهء آنهاست . در آن زمانى كه آنان ملائكه را ببينند ، كار آنها يكسره و تمام شده است ؛ و چنين مردمانِ معاند و سركش كه به علّت استكبار نفسى و بلندمنشى زير بار حقّ نميروند ، هيچ بشارتى را از ملائكه دريافت نميدارند و بانگ منع و طرد بر آنها زده مىشود و از هر گونه ورود در عوالم مسرّت و بهجت محجور و ممنوع خواهند بود . آن اعمالى كه در دنيا انجام داده‌اند چون بر محور رضا و اميد تقرّب به ما نبوده است ، به ارادهء قاهرهء خود بر آنها چيره گشتيم و مانند گرد و غبار پراكنده شده در فضاى وسيع ، متفرّق و متشتّت و مضمحلّ نموديم . امّا بهشتيان كه اميد لقاء ما را داشتند در آن روز در جاى بسيار امن و مطمئنّ و مستقرّ آرميده و در مكان راحت استراحت مىكنند . تا هنگامى كه استكبار باقيست راه وصول به حقائق مسدود است اين آيات كه راجع به برزخ است بسيار حاوى نكات عجيب و دقائق غريب است كه تمرّد و عدم پذيرش آيات الهيّه و رسالت رسول را مستند به استكبار نفس نموده است و بنابراين تا هنگامى كه استكبار - كه به معناى بلندپروازى و خود بزرگ بينى ، و خود