از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده است كه : « چون جنازه‌اى را بسوى قبرستان حمل ميكنى تو خود را چنين پندار كه جنازهء محمول هستى ، و چنين پندار كه تو از پروردگارت مسألت نموده‌اى كه تو را به دنيا برگرداند و خداوند دعاى تو را مستجاب نموده و به دنيا باز گردانيده است ، حال ببين چگونه در اعمال خود استيناف ميكنى و تدارك ما فات مىنمائى ! » حال بايد دانست كه علّت عدم رجوع اهل برزخ به دنيا چيست ؟ آيا آنها واقعاً از خداوند درخواست رجوع نمىكنند ؟ كه اينچنين نيست ، و آيا عياذاً بالله خداوند از نزول رحمت به آنها در اين حال دريغ نموده است ؟ اين هم كه صحيح نيست ؛ چون رحمت واسعهء حقّ تعالى بى دريغ بر عالم امكان افاضه ميگردد . پس در صورتى كه دعاى اهل برزخ و تقاضاى آنان نسبت به رجوع به دنيا صادق باشد و امكان ترقّى و تكامل براى آنان در دنيا در اين رجوع امكان پذير باشد ، خداوند رحيم به چه سبب دعاى آنان را مستجاب نمىنمايد و تقاضاى آنان را ردّ مىكند ؟ علّت عدم رجوع اهل برزخ به دنيا پاسخ اين مسأله اين است كه اين تقاضا و درخواست گرچه به صورت تمنّاى صادق از آنها صادر مىشود ولى در حالى است كه قواى مختلفه از شهوت و غضب و وَهْم را از دست داده و به علّت خرابى بدن و اندراس و كهنگى عالم طبع ، از كشمكش قواى متضادّه و اميال مختلفه حقّاً در وجود آنها گرايش به گناه و تجاوز و تعدّى و