امّا قول ثابت ، در دنيا و آخرت قابل تغيير نيست ، و اين درجه از توحيد كه براى بندهء خدا ظهور پيدا كند ، ملازم با از دست دادن اختيار شخص و سپردن اختيار به دست ربُّ الارباب است ؛ و اينست معناى ولايت . بعد ميفرمايد : آيا نديدى كسانى كه اين ولايت را كه نعمت خداست نپذيرفتند و توحيد را قبول نكردند و در نتيجه به أنانيّت و شخصيّت خود متّكى بوده و حاضر نشدند كه مدبّر امور خود را پروردگار جهانيان قرار دهند ، و در نتيجه به خداى تعالى كافر شدند و آن نعمت را مبدّل به كفر نمودند ، كه در نتيجه محلّ و منزلگاه چنين افراد مستكبرى دارُ البَوار و جهنّم سوزان خواهد بود . پس تمام افرادى كه داراى مقام ولايت باشند از دستبرد شيطان خارج بوده و از مراحل سكرات و قبر و برزخ و قيامت گذشته‌اند ، و در اثر مجاهدهء با نفس امّاره تمام اين مراحل را در دنيا طىّ كرده‌اند و در هنگام مرگ بدون حساب و كتاب در بهشت‌هاى موعود از ناحيهء ربِّ وَدود مأوى خواهند گرفت . خطبهء أمير المؤمنين عليه السّلام دربارهء صفات اولياء خدا حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام دربارهء علامات و نشانه‌هاى اولياى خدا ميفرمايد : إنَّ أَوْلِيَآءَ اللهِ « 1 » هُمُ الَّذِينَ نَظَرُوا إلَى بَاطِنِ الدُّنْيَا إذَا نَظَرَ النَّاسُ

--> ( 1 ) ابن أبى الحديد در « شرح نهج البلاغهء » بيست جلدى ، در جلد بيستم ص 77 ، و در شرح چهار جلدى طبع مصر ، جلد چهارم ، ص 474 گويد : « اين تعبيراتى كه أمير المؤمنين عليه السّلام راجع به صفات اولياى خدا نموده