او را در دست ميگيرد بوى عطر او چنان مشام جان او را معطّر و مست مىكند كه از تمام اموال خود ميگذرد و ديگر أبداً علاقه‌اى در وجود او نسبت به مال نخواهد بود . و ديگرى مُنْسِيه يعنى به فراموش درآورنده ، چون از مادّهء « نسيان » است ؛ و چون او را به دست مؤمن ميدهد بوى عطر او نيز او را از هر چه غير خداست از امور دنيوى مانند زن و فرزند و عشيره و اعوان و ياران و حشمت و اعتبار و غير ذلك به فراموشى مىاندازد . آرى ، اين دو شاخه ريحان بوى خدا ميدهند . و كسى كه از عطر حَرَم خدا به مشام او برسد چنان مست و مدهوش ميگردد كه در مقابل جمال حضرت أحديّت او ، چيزى در كانون وجودش قابل ارزش نيست و همه را فداى قدم محبوب مىكند . اگر ز كوى تو بوئى به من رساند باد * به مژده جان گرامى بباد خواهم داد و در روايت وارده از « كافى » و « معانى الاخبار » به جاى « رَيْحَانَتَيْنِ » « رِيْحَيْنِ » آورده است ؛ يعنى از جانب بهشت دو نسيم مىوزد ، امّا چه نسيمى ؟ ! جان پرور ، روح افزا ، پر نشاط كه با وجود آن نسيم و وزش آن بر مشام جان هر چه هست از دست ميرود . هماى اوج سعادت به دام ما افتد * اگر ترا گذرى بر مقام ما افتد حباب‌وار براندازم از نشاط كلاه * اگر ز روى تو عكسى به جام ما افتد