« سپس رسول خدا فرمود : اى علىّ ! كسى كه تو را بكشد حقّاً مرا كشته است ، و كسى كه تو را دشمن دارد حقّاً مرا دشمن داشته است ؛ زيرا كه نسبت تو با من مثل جان من است ، و سرشت تو از سرشت من است ، و تو وصىّ من و جانشين من در امّت من هستى . »

--> سيّد ابن طاووس در اوّل كتاب « إقبال » تمام حديث را از محمّد بن أبى القاسم طبرى در كتاب « بشارة المصطفى لشيعة المرتضى » با إسناد خود از حسن بن عليّ بن فَضّال از حضرت علىّ بن موسى الرّضا از يك يك آباء گرامش تا حضرت أمير المؤمنين عليه السّلام روايت مىكند . و همچنين شيخ بهاء الدّين عاملى در حديث نهم از كتاب « أربعين » خود از مرحوم صدوق محمّد بن علىّ بن الحسين ابن بابويه قمّى و مرحوم فيض كاشانى در كتاب « وافى » در باب فضل شهر رمضان از كتاب « عرض المجالس » صدوق كه همان « أمالى » است از أحمد بن الحسن القَطّان از أحمد بن محمّد بن سعيد هَمْدانى از ابن فضّال از پدرش از حضرت رضا عليه السّلام روايت مىكند . و تتمّهء روايت اينست : إنَّ اللهَ تَبارَكَ وَ تَعالَى خَلَفَنى وَ إيّاكَ ، و اصْطَفانى وَ إيّاكَ ، فَاخْتارَنى لِلنُّبُوَّةِ ، وَ اخْتارَكَ لِلإمامَةِ ؛ فَمَنْ أنْكَرَ إمامَتَكَ فَقَدْ أنكَرَ نُبُوَّتى . يا عَلىُّ ! أنْتَ وَصيّى وَ أبو وُلْدى ، وَ زَوْجُ ابْنَتى ، وَ خَليفَتى عَلَى امَّتى فى حَياتى وَ بَعْدَ مَوْتى ، أمْرُكَ أمْرى ، وَ نَهْيُكَ نَهْيى . اقْسِمُ بِالَّذى بَعَثَنى بِالنُّبُوَّةِ وَ جَعَلَنى خَيْرَ الْبَريَّةِ ؛ إنَّكَ لَحُجَّةُ اللهِ عَلَى خَلْقِهِ ، وَ أمينُهُ عَلَى سِرِّهِ ، وَ خَليفَتُهُ عَلَى عِبادِهِ انتهى . و اين تتمّه را در « غاية المرام » محدّث عظيم سيّد هاشم بحرانى در ص 29 از ابن بابويه با إسناد خود از أصبغ بن نُباته از أمير المؤمنين عليه السّلام ، و شيخ قُندوزى حنفى در « ينابيع المودّة » طبع اسلامبول ، ص 53 از كتاب « مناقب » روايت كرده‌اند .