مىكند ؛ و آن بر اساس اعانت و كمك و دستگيرى به مساكين و فقرا و عدالت و رحمت براى رضاى پروردگار و عالم ابديّت و اصالت معنى و روح انجام مىدهد . أمير المؤمنين عليه السّلام براى چه قنات جارى مىكرد ؟ براى چه خطبه مىخواند ؟ براى چه شمشير بدست مىگرفت و در سرما و گرما با مواجههء با هزاران مشكل فعّاليّت مىنمود ؟ آيا براى زياد كردن مال يا حبّ رياست و خودنمائى مظاهر كمال و جمالش بود ؟ ابداً ابداً ! او كار مىكرد با ديدهء واقع بين ، با چشم خدا بين . كار مىكرد چون نفس كار مطلوب بود . ديگران كار مىكنند براى مقاصد جزئيّه . همين است مَفرق طرق و بس . مؤمن و كافر هر دو به موازات هم عمر خود را طى مىكنند ، بازى مىكنند ، و از دنيا متمتّع مىشوند ، و دست به تجارت و زراعت و صناعت مىبرند ، نكاح مىكنند ، زن مىگيرند ، بچه مىآورند ؛ امّا مؤمن بر پايهء اصيل ايمان به معنى و روح و بر جلوهء خدا و اتّكاء بر بقاء انجام مىدهد و كافر بر پايهء سست دعاوى نفسانيّه و لذائذ فانيه و شهوات و زينت‌هاى فريبنده . كافر نظر به ظاهر دارد و مؤمن در شكم ظاهر نظر به باطن دارد . معناى زينت و غرور بودن دنيا ، و اثر آن راه مؤمن حقيقت است و واقع ؛ راه كافر زينت است و غرور . زينت چيزى است كه انسان را از حقّ به باطل مىگراياند ، و باطل را به چهرهء حقّ و زشتى را به صورت جمال و زيبائى در نظر جلوه مىدهد . شخصى كه خود را زينت مىكند براى آنست كه خود را نيكو