حضرت آقا مىفرمود : حقّاً اين مرد يكى از اولياى خدا بود كه خدا شرف صحبتش را نصيب تو كرد ، و بايد جنازه‌اش به احترام دفن شود . وارد مشهد مقدّس شديم . حضرت آقا يكسره به نزد يكى از علماى آنجا رفت و او را از اين واقعه مطّلع كرد . او با جماعت بسيارى آمدند براى تجهيز و تكفين ؛ غسل داده و كفن نموده و بر او نماز خواندند و در گوشه‌اى از صحن مطهّر دفن كردند ، و من مخارج را از دستمال مىدادم . چون از دفن فارغ شديم ، پول دستمال نيز تمام شد نه يك شاهى كم و نه زياد ، و مجموع پول آن دستمال دوازده تومان بود . مرحوم شيخ محمّد حكيم هيدجى از علماى طهران بود كه تا آخر عمر حجره‌اى در مدرسه منيريّه متّصل به قبر امامزاده سيّد ناصر الدّين داشت ، و فعلًا آن مدرسه به واسطهء توسعه خيابان خراب شده است . مردى حكيم و عارف و منزّه از رويّهء اهل غرور ، و مراقب بوده ، ضميرى صاف و دلى روشن و فكرى عالى داشته است . حكيم هيدجى تا آخر عمر به تدريس اشتغال داشت . هر كس از طلّاب علوم دينيّه هر درسى مىخواست او مىگفت ؛ « شرح منظومهء » سبزوارى ، « أسفار » ملّا صدرا ، « شفا » ، « إشارات » و حتّى دروس مقدّماتى عربيّت مانند « جامع المقدّمات » را مىفرمود . هيچ دريغ نداشت و براى دروس دينيّه همه را مىپذيرفت .