وَ الْمَوْتُ فِى السَّمَاءِ ، وَ ذَلِكَ أَنَّهُ يُفَرَّقُ بَيْنَ الارْوَاحِ وَ الْجَسَدِ فَرُدَّتِ الرُّوحُ وَ النُّورُ إلَى الْقُدْرَةِ الاولَى وَ تُرِكَ الْجَسَدُ لِانَّهُ مِنْ شَأْنِ الدُّنْيَا - الحديث . « 1 » مىفرمايد : « انسان از دو چيز تركيب يافته است : از امر دنيوى و از امر اخروى . چون خداوند ميان اين دو چيز را جمع كند زندگى انسان در دنيا پديد مىآيد ، چون روح از امر آسمانى بر دنيا نزول نموده و پائين آمده است . و چون خداوند بين آن دو تفرقه و جدائى افكند ، حقيقت اين جدائى مرگ است كه آن امر اخروى به آسمان بر مىگردد . بنابراين ، زندگى در روى زمين است و مرگ در آسمان ؛ بعلّت آنكه چون بين ارواح و أجساد تفرقه افتد ، روح و نور به همان مقام قدرت اوّليّهء خود بر مىگردند و جسد كه از شأن دنياست به جاى خود در زمين مىماند . » و از اينجاست كه مردن را در قرآن مجيد به حقّ تعبير نموده است ، يعنى يك واقعيّت است نه يك حادثهء تخيّلى و موضوع توهّمى . وَ جاءَتْ سَكْرَةُ الْمَوْتِ بِالْحَقِّ ذلِكَ ما كُنْتَ مِنْهُ تَحِيدُ « 2 » « و آمد سكرات مرگ به حقّ ، و اين همان امرى است كه تو از آن دورى مىجستى . »

--> ( 1 ) « علل الشّرائع » طبع نجف ( سنهء 1385 ) ص 107 فى باب 96 : علّة الطّبائع و الشّهوات و المحبّات ( 2 ) آيه 19 ، از سورهء 50 : ق