بگوئيم شركت داشته و ذى نفع بوده وصىّ گرامى او ( على عليه السّلام ) نه در سفر با آن جناب بوده و نه دخالتى در امر تجارت او داشته . و پيغمبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله با احدى هم پيمان نبوده كه بدانوسيله كسب قدرت و عزت كند و همانا عزّت مخصوص خداوند و رسول او و اهل ايمان است ، و همه مسلمانان بسبب آن جناب كسب عزت و نيرو كردند ، و بنابر اين قصد اينمعنى در اينمقام امكان پذير نيست و بفرض ثبوت ، ملازمهء بين آن دو نيست ، و امّا ، صاحب و جار و نزيل و صهر و قريب ، خواه مراد قرابت رحمى باشد و خواه قرابت از حيث مكان ، ارادهء هيچ يك از اين معانى ممكن نيست زيرا كم ارجى اين معانى با بر پا ساختن آن اجتماع بزرگ و مهم در اثناء مسافرت و در منطقهء ريك زار غير مسكون ، در آن گرماى طاقت فرسا ، بثبوت مىرسد ، آن هم بكيفيتى كه حسب الامر پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله پيش روان از آن كاروان را متوقف سازند و دنبالهء كاروان را از ادامه سير باز دارند در جائى كه محل فرود آمدن نيست ، ( اين خصوصيات حكايت دارد ) كه چيزى جز امر مؤكَّد الهى توأم با تهديد ( در صورت عدم تبليغ ) موجب باز داشت در آن نقطه نبوده ، اينست كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله چنين محفلى را بر پا ميدارد در حالى كه مردم از رنج سفر صدمه ديده و حرارت آن نقطه در آنزمان توقف را دشوار ميسازد تا حدى كه بعضى از افراد رداى خود را به زير پاى خود مىافكند ، در چنين شرايط سخت و موقعيت فوق العاده منبرى از جهاز شتران بر پا مىنمايند و پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله بر فراز آن مردم را بامر خداوند آگاه مىفرمايد كه در گذشت او فرا رسيده و او مأمور بتبليغ امر مهمى است كه انديشناك است از اينكه بواسطه پايان يافتن روزگار زندگانيش فرصتى ديگر براى انجام اين امر باقى نمانده باشد ، در حالى كه اين امر بزرگترين اهميت را در دين خدائى و در امر دنياى خلق دارا است ، آيا با اين همه مقدمات فوق العاده و تشكيلات مهم و بىسابقه معقول است كه آنحضرت بمردم از طرف خداوند خبر دهد باموريكه چندان ارزش و اهميّتى نداشته باشد ! ! مثلا بمردم خبر دهد كه : هر كس ، پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله با او رفاقت و مصاحبت داشته