كثير در جلد 8 تاريخش اين روايت را ص 36 بلفظ اوّل از ابى هريره از طريق نسائى از حديث ابى نعيم - فضل بن دكين و ابن ماجه از حديث وكيع - هر دوى آنها از سفيان ثورى روايت نموده‌اند ] . و احمد در جلد 2 مسندش ص 442 از ابى هريره بلفظ : انا حرب لمن حاربكم و سلم لمن سالمكم روايت نموده . و حاكم در جلد 3 « مستدرك » ص 149 ، و خطيب در جلد 4 تاريخش ص 208 و گنجى در « الكفايه » ص 189 ، از طريق احمد آن را روايت نموده و گفته : اين حديث ، حسن و صحيح است ، و متقى در « كنز » جلد 6 ص 216 از طريق احمد و طبرانى و حاكم روايت كرده . و محب الدين طبرى در جلد 2 « الرياض » ص 189 از ابى بكر صدّيق با دقت در طريق آورده كه گفت : رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله را ديدم كه خيمهء بر پا نموده در حالى كه بر كمان عربى تكيه داشت و در خيمه على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام بودند پس فرمود معشر المسلمين ، انا سلم لمن سالم اهل الخيمة ، حرب لمن حاربهم ، ولىّ لمن والاهم ، لا يحبّهم الَّا سعيد الجدّ طيّب المولد ، و لا يبغضهم الَّا شقى الجدّ ردىّ المولد ، يعنى : اى گروه مسلمين ، من با هر كس كه با اهل اين خيمه در مسالمت باشد مسالم هستم و با هر كس كه با آنها بجنگد در جنگم و با دوستان آنها دوستم ، دوست نميدارد آنها را مگر كسى كه نيك بخت و پاك زاد باشد و با آنها كين نميورزد مگر بدبخت و ناپاك زاده . و حاكم در جلد 3 مستدرك صفحهء 129 با دقت در طريق از جابر بن عبد اللَّه روايت نموده كه گفت : شنيدم رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله در حالى كه بازوى على بن أبي طالب عليه السّلام را گرفته بود فرمود : « هذا أمير البررة ، قاتل الفجرة ، منصور من نصره مخذول من خذله ، ثمّ مدّ بها صوته » يعنى اين فرمانده نيكان است . كشنده بدان و فاجران است ، كسى كه او را يارى كند يارى شده است ، و كسى كه او را خوار نمايد خوار و زبون است . سپس صداى خود را به گفتن اين سخنان كشيد ( كه جلب توجه بيشترى در شنوندگان نمايد ) و اين روايت را ابن طلحهء شافعى در « مطالب السؤل »