باد از خواص عيد و مواقع شادمانى و سرور است . امر دوم ، اينست كه سابقهء اين عيد امتداد داشته و پيوسته در اعصار و قرون گذشته چنين بوده تا دوران عهد پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و آغاز پيدايش اين فضيلت و عيد ، روز غدير بوده است در حجة الوداع پس از آنكه پيغمبر اسلام صلى اللَّه عليه و آله جايگاه استوار و ثابت خلافت كبرى را آشكار و مركز امارت خود را از وجهه دينى و دنيوى به آن گروه عظيم از پيروان خود ابراز فرمود و مبناى رفيع دين مقدسش را معيّن داشت ، در نتيجه روز مزبور عاليترين اشتهار را بدست آورد تا به حدى كه هر كس با اسلام و معالم اسلام وابسته و معتقد بود از موقعيت آن روز قرين مسرّت گرديد ، چه مسرّتى از اين بالاتر كه در چنين روزى مركز شريعت و سرچشمه ريزش و فيضان انوار تابان احكام دين معلوم و مشهود گشته و ديگر اميال و اهواء اين و آن اين پايگاه استوار را زايل و منقلب نميكند و جهل و ابهامى وجود ندارد كه اين امر صريح را در گودال پست اوهام پنهان نمايد ، چه روزى بزرگتر از اين روز هست ؟ در حالتى كه سنن و آداب شريعت در اين روز آشكار گشته و شاهراه سعادت نمايانده شده و تكميل دين و اتمام نعمت در آن صورت گرفته و قرآن كريم آن را تأييد و پشتيبانى نموده . زمانى كه پادشاهان صورى بر سرير سلطنت تكيه ميزنند ملَّت آن روز را روز شادى و مسرّت و عيد ميگيرند و بافتخار آن چراغان ميكنند ، محافل جشن تشكيل ميدهند و گروه گروه در آن مجامع و محافل مجتمع شده و خطباء و ادباء بايراد خطابه و سرودن مديح و قصائد ميپردازند و خوانهاى نعمت ميگسترانند چنان كه اين سيره و عادت در هر قوم و ملَّتى معمول است ، بنابر اين قاعده روزى كه سلطنت اسلامى ولايت عظماى دين تحقّق يافته بنام شخصيّتى كه پيغمبر اسلام صلى اللَّه عليه و آله بوحى الهى او را با تصريح و تأكيد به آن مقام منصوب فرموده سزاوارتر است كه چنين روزى عيد گرفته شود و مجلَّلترين مظاهر جشن و سرور در آن نمايان گردد ، و باعتبار اينكه چنين روزى از اعياد دينى است شايسته و روا است كه مضافا بر اجراء مراسم شادى و مسرت امورى نيز كه موجب قرب بدرگاه حضرت بارى است از روزه و نماز