حدود بررسى او بوده بذكر آن پرداخته و سپس مؤلَّف ديگر آمده و آنچه را كه توانسته است از زواياى كتب و آثار از نام و نشان افرادى از صحابه بدست بياورد كه سلف او بر آنها وقوف نيافته بر گفته مؤلَّف اولى اضافه كرده ، و جامع ترين كتابى كه در اين زمينه يافتيم كتاب « الاصابة بتمييز الصحابة » تأليف ابن حجر عسقلانى است و مع الوصف نامبرده در آغاز كتاب خود مينگارد : همانا از جمله شريف ترين علوم دينى علم حديث نبوى صلى اللَّه عليه و آله است و از جمله مهمترين موضوعات در خور شناسائى تشخيص اصحاب رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و تمييز آنها از كسانى است كه بعد از آنها آمده‌اند و گروهى از حفّاظ آنچه را كه از افراد نامبرده ( از صحابه و تابعين ) توانسته و اطلاع بر آنها يافته در تأليفات خود گرد آورده‌اند و نخستين كسى كه شناخته‌ام از آنها كه در اين موضوع كتاب تصنيف نموده است ابو عبد اللَّه بخارى است كه در اين باره تصنيف جدا گانه اى به كار بسته و ابو القاسم بغوى و غير او از نامبرده نقل كرده‌اند و جمعى از طبقهء مشايخ نامبرده نام صحابه را بانضمام طبقه بعدى گرد آورده مانند ، خليفة بن خياط و محمّد بن سعد و همچنين افرادى نيز همرديف او مانند يعقوب بن سفيان و ابى بكر بن ابى خيثمه و در اين زمينه گروه ديگرى نيز بعد از آنها تصنيفاتى كرده‌اند مانند ابو القاسم بغوى و ابى بكر بن ابى داود و عبدان و آنها كه كمى قبل از آنها بوده‌اند مانند مطين ، و سپس مانند ابى على بن سكن و ابى حفص بن شاهين و ابى منصور ماوردى و ابى حاتم بن حبان و مانند طبرانى در ضمن كتابش « معجم الكبير » و سپس مانند ابى عبد اللَّه بن منده و ابى نعيم ، سپس مانند ابى عمر بن عبد البرّ كه نامبرده كتاب خود را « استيعاب » ناميده باعتبار اينكه گمان برده تمام آنچه را كه در كتب قبل از او بوده در آن جمع آورى كرده مع الوصف مقدار زيادى از او فوت شده كه نام نبرده و ابو بكر بن فتحون در تكميل كتاب او تأليف جامعى نموده و گروهى هم در دنبالهء كتاب او تتمّه‌هاى لطيف تأليف نموده‌اند و ابو موسى مدينى بر تأليف ابن منده تذييل بزرگى نوشته و در عصر اينان مردمانى بوده‌اند كه تعدادشان مشكل و همه در اين زمينه تصنيف نموده‌اند تا اينكه دور بقرن