سابق معمول بود كه اسير چيزى را فدا مىداد و در مقابل آن آزاد مىشد ، و اگر هيچ نداشت مقدارى از گوشت خود يا استخوان ، و اگر هيچ راضى نمىشد كشته مىشد . حضرت مىفرمايد : اين دو صفت به قدرى بر من ناگوار است و بر ضرر من و شيعيان ماست كه براى آنكه شيعيان را از اين دو صفت مبرّى سازم حاضرم و دوست دارم در مقابل ، مقدارى از گوشتهاى دست خود را بدهم . و از « كافى » با اسناد متّصل خود روايت است از عمرو بن ابى مقدام قال : سمعت ابا عبد اللّه عليه السّلام يقول : خرجت انا و ابى حتّى اذا كنّا بين القبر و المنبر اذا هو باناس من الشّيعة فسلّم عليهم ثمّ قال : انّى و اللّه لا حبّ رياحكم و ارواحكم فاعينونى على ذلك بورع و اجتهاد ، و اعلموا انّ ولايتنا لا تنال الّا بالورع و الاجتهاد ، من ائتمّ منكم بعبد فليعمل بعمله ، انتم شيعة اللّه و انتم انصار اللّه و انتم السّابقون الاوّلون و السّابقون الآخرون و السّابقون فى الدّنيا و السّابقون فى الآخرة ، قد ضمنّا لكم الجنّة بضمان اللّه عزّ و جلّ و ضمان رسول اللّه ، و اللّه ما على درجة الجنّة اكثر ارواحا منكم ، فتنافسوا فى فضائل الدّرجات ، انتم الطّيّبون و يساؤكم الطّيّبات ، كلّ مؤمنة حوراء عيناء ، و كلّ مؤمن صدّيق ، و لقد قال امير المؤمنين لقنبر : يا قنبر ابشر و بشّر و استبشر فو اللّه لقد مات رسول اللّه و هو على امّته ساخط الّا الشّيعة . الا و انّ لكلّ شىء عزّا و عزّا لاسلام الشّيعة ، الا و انّ لكلّ شىء دعامة و دعامة الاسلام الشّيعة ، الا و انّ لكلّ شىء ذروة و ذروة الاسلام الشّيعة ، الا و انّ لكلّ شىء سيّدا و سيّد المجالس مجالس الشّيعة ، الا و انّ لكلّ شىء شرفا و شرف الاسلام الشّيعة ، الا و انّ لكلّ شىء اماما و امام الارض ارض تسكنها الشّيعة « 1 » الحديث . « عمرو بن ابى مقدام گويد كه : شنيدم حضرت صادق عليه السّلام مىفرمود : من با پدرم براى رفتن به مسجد رسول خدا از منزل خارج شديم و وقتى كه در بين قبر و منبر بوديم جماعتى از شيعيان در آنجا مجتمع بودند . پدرم بر آنها سلام كرد و پس از آن فرمود : سوگند به خدا من بوى شما را و روح شما را دوست دارم ، شما در اين امر مرا با ورع و اجتهاد خود يارى كنيد . بدانيد كه به ولايت ما كسى نمىرسد مگر با ورع و اجتهاد . اگر فردى از شما به بنده‌اى اقتدا كند بايد طبق روش او رفتار كند .

--> ( 1 ) « بحار الانوار » ج 15 كتاب الايمان ص 123 .