از كتاب « كنز الفوائد » كراجكى روايت شده است با اسناد متّصل خود از سلمة بن عطا از حضرت صادق عليه السّلام قال : خرج الحسين بن علىّ عليهما السّلام ذات يوم على أصحابه فقال : الحمد للّه جلّ و عزّ و الصّلاة على محمّد رسوله صلى اللّه عليه و آله و سلّم . يا ايّها النّاس انّ اللّه - و اللّه - ما خلق العباد الّا ليعرفوه ، فاذا عرفوه عبدوه ، فاذا عبدوه استغنوا بعبادته عن عبادة من سواه . فقال له رجل : بابى انت و امّى يا ابن رسول اللّه ما معرفة اللّه ؟ قال : معرفة اهل كلّ زمان امامهم الّذى يجب عليهم طاعته « 1 » . « حضرت فرمودند : روزى حضرت سيد الشّهداء عليه السّلام خارج شده بر اصحاب خود و خطبهء مختصرى فرمودند ، و پس از حمد خداوند جلّ و عزّ و درود بر محمّد رسول خدا فرمودند : اى مردم سوگند به خدا كه پروردگار ، بندگان خود را نيافريده است مگر براى آنكه او را بشناسند پس در وقتى كه او را شناختند او را مىپرستند و به عبادت او برمىخيزند ، و زمانى كه او را پرستش نمودند بىنياز مىشوند با عبادت او ، از پرستش و عبادت هر كسى غير از خدا . مردى گفت : پدر و مادرم فدايت باد اى فرزند رسول خدا ، معرفت خدا چيست ؟ حضرت فرمود : معرفت و شناسائى اهل هر زمانى امامشان را كه واجب است در آن زمان از او اطاعت كنند » . ملاحظه مىشود كه در اينجا حضرت معرفت خدا را عين معرفت امام شمرده است چون راه منحصر براى معرفت خدا معرفت امام است . چون اوّلا تعليم و تربيت و اخذ احكام دين توسّط امام صورت مىگيرد ، و ثانيا امام اسم اعظم خداست و معرفت آنها به نورانيّت عين معرفت خداست ، بنابراين معرفت امام و معرفت خدا از هم جدا نبوده و قابل تفكيك نيستند . و بر همين اساس از « قرب الاسناد » حميرى از ابن عيسى از بزنطى از حضرت رضا عليه السّلام روايتى است : قال : قال ابو جعفر عليه السّلام : من سرّه ان لا يكون بينه و بين اللّه حجاب حتّى ينظر الى اللّه و ينظر اللّه اليه فليتوال آل محمّد و يتبرّأ من اعدائهم و يأتمّ بالامام منهم ، فانّه اذا كان كذلك نظر اللّه اليه و نظر الى اللّه « 2 » . « حضرت فرمودند كه : حضرت امام محمد باقر عليه السّلام فرمودند : كسى كه خوشحال

--> ( 1 ) « بحار الانوار » ج 7 ص 18 . ( 2 ) « بحار الانوار » ج 7 ص 17 .