علّامه با خود سه عدد از تأليفات خود را كه كتاب « نهج الحق » و « كشف الصدق » و « منهاج الكرامة » بود آورد و هر سه را به سلطان هديه كرد و مورد الطاف و مراحم او واقع شد . سلطان دستور داد مجلسى عظيم براى بحث برپا كردند و از جميع علماء و فضلاء در آن گرد آوردند . و در آن مجلس امر نمود كه قاضى القضاة نظام الدين - عبد الملك كه افضل علماء آن عصر بود با آيت‌اللّه علّامه مناظره و مباحثه كند . علّامه در آن مجلس با براهين ساطعه و دلائل قاطعه خلافت بلافصل امير المؤمنين عليه السّلام را بعد از رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلّم اثبات كرد و خلافت خلفاى سه گانه را باطل كرد به طورى كه ابدا براى قاضى جاى انكار و محلّ ايراد نماند و قدرت بر دفاع نداشت ، بلكه شروع كرد در مدح علّامه سخن گفتن و ادلّهء او را تحسين و تمجيد نمودن ، و در پايان سخن گفت : و ليكن چون گذشتگان از ما راهى را طى كرده‌اند بر آيندگان نيز لازم است همان راه را طى نمايند براى آنكه لجامى در دهان عوام النّاس باشد و در ميان آنها تفرقه پيدا نشود و كلمهء اسلام متشتّت نگردد و لغزشهاى صحابه پوشيده گردد و در ظاهر نيز از طعن به آنها خوددارى شود . سلطان محمّد در برابر اين كلمات سست و آن ادلّهء قوىّ علّامهء حلّى بدون تأمّل وارد دين اماميّه گشت و بسيارى از اميران او نيز شيعه شدند و از اعمال و بدعت‌هائى كه قبل از آن داشتند توبه نمودند و سلطان امر نمود به تمام كشورهاى اسلامى كه در تحت سيطرهء او بود خطبه‌ها را بر فراز منبرها تغيير دهند و نام خلفاى سه گانه را از آن بردارند و نام مبارك امير المؤمنين عليه السّلام و أئمّهء طاهرين عليهم السّلام را در خطبه بر فراز منبرها بخوانند ، و در اذان حىّ على خير العمل را بگويند ، و نقش سكّه‌ها را تغيير دهند و بر آنها اسامى مباركه را نقش كنند . چون اين مجلس مناظره به پايان رسيد علّامه خطبهء بليغى به طور كافى و شافى ايراد كرد و حمد خدا را بر اين موهبت به جاى آورد و بر او ثنا فرستاد و بر محمّد مصطفى و على مرتضى و اولاد معصومين آنها از آل پيغمبر صلوات فرستاد . سيّد ركن الدين موصلى كه در آن مجلس حضور داشت و از اوّل مناظرهء علّامه انتظار فرصت مىكشيد كه شايد در بحث علّامه مختصر لغزشى كند و بر او ايراد گيرد و نتوانسته بود در اين وقت كه علّامه صلوات بر محمّد و آل محمّد فرستاد گفت : دليل بر جواز صلوات بر غير پيغمبران چيست ؟ علّامه اين آيه را قرائت كرد : الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ