كسى كه به‌حقّ هدايت مىكندسزاوارتر است به پيروى يا - كسى كه خودش هدايت نيافته است مگر به هدايت غير . كسى كه ذاتاً هدايت يافته است‌سزاوارتر است به پيروى يا - كسى كه هدايت به‌حقّ نمىكند بنابراين از اين آيه خوب استفاده مىشود كه انسان سزاوارتر است از فردى تبعيّت كند كه هدايت به‌حقّ مىكند ، و البّته او كسى است كه ذاتاً هدايت يافته باشد ، نه آنكه ديگرى او را هدايت نموده باشد ؛ و او امام معصوم است كه در هيچ لحظه غير از خدا را نپرستيده و از او معصيّتى سر نزده باشد . چنين كسى بدون دخالت واسطه‌اى ، به‌دست خود خدا كه حقّ است هدايت يافته است ، و امّا شخصى كه مدّتى غير از خدا را پرستيده ، يا معصيّتى از او صادر شده ، گرچه فعلًا به‌دست غير متنبّه شده و خدا پرست و عادل گرديده است ، لكن لايق براى مقام امامت و پيروى نيست . و البته بايد دانست كه كلمهء « احق » در آيه شريفهء كه افعل التفضيل است ، و دلالت بر رجحان متابعت از حقّ مىكند نه لزوم آن ، مبنى بر قواعد فنّ مناظره و مباحثه است ، كه عصبيّت طرف مقابل به‌حركت درآيد ، و الّا معلوم است كه تبعيّت از غير حقّ بطور كلّى جايز نيست ، و پيروى از حقّ در هر حال لازم و واجب است . بنابراين پيروى از امام معصوم واجب است و از امام غير معصوم حرام است . اين يكى از طرق استدلالى است كه بزرگان شيعه براى لزوم پيروى از امام معصوم نموده‌اند ؛ و طبق روايات متواترى از رسول خداوند نقل كرده‌اند : أميرالمؤمنين على بن أبىطالب عليه السّلام يك آن بت نپرستيد ، و يك لحظه معصيّتى نكرد ، و هيچ جاى شبهه نيست كه در دامان رسول اكرم پرورش يافت ، و اول كس بود كه ايمان آورد ، و هنوز به‌سنّ بلوغ نرسيده بود . از امالى شيخ طوسى مسنداً نقل شده ، و همچنين از مناقب ابن المغازلى مرفوعا از ابن مسعود عن النبى صلّى اللّه عليه و آله فى آية ، لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ، عَنْ قَولِ اللهِ لِإبراهيمَ مَن سَجَدَ لِصَنَمٍ دونى لا اجْعَلُهُ اماماًقال صلى الله عليه و آله و انتَهَتِ