مَنْ ذا بِخاتِمِهِ تَصَدَّقَ راكِعاً * وَ اسَرَّها فى نَفْسِهِ اسراراً مَنْ كانَ باتَ عَلى فِراشِ مُحَمَّدٍ * وَ مُحَمَّدٌ اسْرى يَؤُمُّ الْغارا مَنْ كانَ فِى الْقُرْآنِ سُمِّىَ مُؤْمِناً * فى تِسْعِ آياتٍ تُلينُ غَزاراً سپس ابن جوزى گويد : در اين بيت اشاره كرده است به‌قول ابن عباس : مَا انْزَلَ اللهُ آيَةً فِى الْقُرْآنِ الّا وَ عَلِىٌّ عليه ال + سلام اميرُها وَ رَأسُها « 1 » ابن عباس گويد : هيچ آيه‌اى در قرآن كريم نازل نشد ، مگر آنكه علىّ امير آن آيه و سَردار آن آيه باشد . و س + يد اسمعيل حِمْيَرى گويد : وَ سَرى بِمَكَّةَ حينَ باتَ مَبيتَهُ * و مَضى برَوْعَةِ خائفٍ مُترَقَّبٍ خَيْرُ الْبَرّيَّةِ هارِباً مِنْ شرِّها * بِاللَّيْلِ مُكْتَتِماً وَ لَمْ يَسْتَصْحَبِ باتُوا وَ باتَ عَلَى الْفِراشِ مُلَفِّقاً * فَيَرَوْنَ انَّ مُحَمَّداً لَمْ يَذْهَبِ « 2 » بهترين مردمان ( محمّد رسول الله ) چون على ، در خوابگاه او خوابيده و بيتوته نمود ، در سياهى شب از مكّه كوچ كرده و مانند شخص ترسناكى كه هر لحظه انتظار دارد او را بگيرند ، به راه افتاد . به راه افتاد پيامبر در سياهى شب ، در حالىكه از بيم وقوع كشته شدن راه فرار در پيش گرفت و خود را پنهان نموده و با خود رفيق و مصاحبى برنداشت . كفّار قريش شب را خوابيدند و على در فراش رسول الله خوابيد و چنان سر خود را در ميان بُرد پيامبر پيچيده بود كه كفّار گمان كنند محمّد نرفته است .

--> ( 1 ) تذكرة الخواص ص 10 ( 2 ) ديوان حميرى ص 93 و از اين صفحه تا ص 100 در تعليقه مطالب سودمندى را ذكر كرده است