خون چكيده از پاى على در هجرت بمدينه پيغمبر اكرم خود براى ملاقات على آمدند ، چون على را با آن كيفيّت ديدند دست به‌گردن او درآويخته و در آغوش كشيدند ، پاهاى على متورّم شده و در اثر طول راه و پياده رفتن در شبهاى تار ، قطره قطره از آن خون مىچكيد ، حضرت از روى ترحّم و شفقت بر على گريستند ، و آب دهان خود را بر جراحات پاى او ماليدند ، و براى عافيت او دعا كردند ، و گويند : تا هنگامى كه به‌درجه شهادت رسيد هيچ‌گاه از درد پا شكايتى ننمود . « 1 » يعفوبى مىگويد « 2 » و نيز قندوزى روايت مىكند « 3 » كه ثعلبى در تفسير خود ، و ابن عقبه در « ملحمهء » خود ، و ابو السعادات در « فضائل العترة الطاهرة » و غزالى در « احياء العلوم » ، با سندهاى متّصل خود از ابن عباس ، و از ابو رافع ، و از هند بن ابى هالة ربيب رسول خدا كه مادرش خديجه ام المؤمنين بود روايت مىكنند كه آنها گفتند : افتخار خدا به‌ملائكه در ايثار على جان خود را به رسول الله قال رَسولُ اللهِ صلى الله عليه و آله : اوْحَى اللهُ إلى جِبرائيلَ وَ ميكائيلَ إنّى آَخَيْتَ بَيْنَكُما وَ جَعَلْتُ عُمْرَ احَدِكُما اطْوَلَ مِنْ عُمْرِ صاحِبِهِ ، فَايُّكُمُا يُؤْثِرُ اخَاهُ عُمْرَهُ ؟ فَكِلاهُما كَرِها الْمَوتَ ، فَاوْحَى اللهُ الَيْهِما انّى آخَيْتُ بَيْنَ عَلِىٍّ وَ لييِّى وَ بَيْنَ مُحَمَّدٍ نَبيِّى فآثَر عَلِىٌّ حَياتَهَ لِنبييىّ . فَرَقَدَ عَلى فِراشِ النَّبىِّ يَقيهِ بَمُهْجَتِهِ اهْبِطا الَى اْلَارْضِ وَ احْفَظاهُ مِنْ عَدُوِّهِ . فَهَبَطا فَجَلَسَ جَبْرَئيلُ عِنْدَ رَأْسِهِ وَ ميكائيلُ عِنْدَ رِجْلَيْهِ ، وَ جَعَلَ جِبرائيلُ يَقولُ : بَخٍّ بَخٍّ مِنْ مِثْلِكَ يا بْنَ ابيطالِبٍ ، وَ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ يُباهى بِكَ اًلْمَلِئكَةَ فَانْزَلَ اللهُ : وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ « 4 »

--> ( 1 ) « أسدالغابة » ج 4 ص 19 ( 2 ) « تاريخ يعقوبى » ج 1 ص 39 ( 3 ) « ينابيع المودّة » ص 92 و نيز در « تذكره سبط » ابن جوزى ص 21 آمده است و نيز در « أسدالغابة » ج 4 ص 25 آمده است و نيز در « فصول المهمه » ابن صباغ در 33 از غزالى روايت كرده است ( 4 ) سوره البقرة : ( 2 ) - آيه 207