بسم الله الرّحمن الرّحيم و صلّى اللّه على محمّد و آله الطاهرين و لعنة الله على اعدائهم اجمعين من الآن الى قيام يوم الدين و لا حول و قوّة الا بالله العلىّ العظيم قال الله الحكيم فى كتابه الكريم : « رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ » « 1 » عصمت انبياء از راه تماميّت حجّت از طرف خدا پيمبرانى بودند كه به‌شارت مىدادند ، و مىترسانيدند ، براى آنكه براى مردم حجّتى و عذرى بر خدا بعد از آنها باقى نبوده باشد . اين آيه مباركه علّت فرستادن پيغمبران را به‌سوى مردم ، و علّت تبشير و انذار آنها را مىرساند ، و آن اينكه حجّت بر مردم تمام شود و در اثر خطا گناهى كه مرتكب مىشوند عذرى نداشته باشند ، و حجّت و عذرى را بر خدا در روز باز پسين اقامه نكنند ، كه ما نفهميديم ، كسى نبود به‌ما راهنمائى كند . و معلوم‌است كه قاطعيّت عذر و حجّت بودن اقوال و افعال انبياء وقتى است كه آنها معصيّت نكنند ، يا در قول و فعلشان دچار اشتباه نگردند ؛ و در تلقّى احكام از خدا و ابلاغ آنها نيز دچار خطا نشوند ، و الّا در غير اين‌صورت حجّت و عذر براى مردم باقى خواهد ماند . آنها مىگويند : ما گناه كرديم به‌علّت اينكه پيمبران را گناهكار ديديم ، و خطا و گناهى كه از ما سر زد به‌علّت اشتباه نمودن پيغمبر در گفتار و كردارش بود ، او اشتباه كرد . وحى را صحيحاً تلقّى ننموده يا صحيحاً تلقّى نموده لكن در ابلاغ آن

--> ( 1 ) سوره النساء : ( 4 ) صدر آيه 164