قرآنى و بقيّهء كتب سماوى است . در نزد مذهب و مكتب متشرّعين ذَوى المقدار ، آنگاه عبادت و تزكيهء نفس و تخلّق به اخلاق حميده و تجنّب از صفات رذيله مثمر ثمر و مفيد اثر واقع مىشود كه منظور و مطلوب از آنها قربت حقّ تعالى باشد . عبادتى و عملى به هر گونه كه فرض شود اگر با نيّت تقرّب نباشد ، باطل است و خراب . منظور از نزديكى و تقرّب به حضرت حقّ متعال ، نزديكى زمانى يا مكانى يا كيفيّتى يا كمّيّتى و أمثالها نمىباشد ؛ بلكه منظور رفع حجابهاى نفسانى است كه با هر عملى يك حجاب برداشته مىشود ، تا در نهايت امر همهء حجب مرتفع مىگردد و ميان بنده و حقّ حجابى باقى نمىماند . يعنى نه تنها به « لقاى حقّ » و اصل مىشود بلكه به « اتّحاد » و « وحدت » و « وصول » و مقام « فناء فى الله » و سپس مقام « بقاء بالله » فائز مىشود . آيات قرآنيّه : فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً . « 1 » مگر نه آنست كه صراحت دارد بر آنكه عمل صالح چنانچه با نيّت اخلاص ضميمه شود انسان را به لقاى خداوند مىرساند ؟ ! مَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَآتٍ . « 2 » مگر نه آنست كه دلالت دارد بر مشرّف شدن به لقاى الهى به مجرّد اميد در نيّت و در عمل و در گفتار .

--> ( 1 ) . ذيل آخرين آيه از سورهء 18 : الكهف : « پس كسى كه اميد لقاى پروردگارش را دارد بايد عملش را عمل صالح قرار دهد و در عبادت پروردگارش احدى را شريك ننمايد . » ( 2 ) صدر آيه 5 ، از سورهء 29 : العنكبوت : « كسى كه اميد لقاى خداوند را دارد ، پس زمان ملاقات وى در خواهد رسيد . »