خداوند است كه مرا به خود رهبرى نموده است ؟ ! و من از آن چيزهائى كه شما آنها را در برابر خداوند مؤثّر مىدانيد ، ابداً ترس و هراسى ندارم . مگر آنكه پروردگارم دربارهء من چيزى را اراده كند ( و خلاف ايمان را از من مقرّر فرمايد كه در آن صورت من با ارادهء قاهرهء او مواجه مىباشم ) . البتّه علم پروردگار من به هر چيزى گسترده است . ( و از بواطن و عواقب امور به مشيّت خودش مطّلع است كه ما نمىدانيم ! ) آيا شما متذكّر و متوجّه و متنبّه به اين نكته نمىباشيد ؟ ! و من چگونه بترسم و هراسناك باشم از آنچه را كه شما در مقابل خداوند مؤثّر دانسته‌ايد ؛ و شما ترسناك و هراسناك نباشيد در مقابل خداوند از آنچه را كه مؤثّر دانسته‌ايد ، مادامىكه خداوند شما را مقهور قدرت و تسلّط آنها ننموده باشد ؟ ! بنابراين اگر شما آن‌چنانيد كه اهل علم و درايتيد ، بگوئيد تا ببينيم كداميك از اين دو طرف منازعه سزاوارتر است كه مقرون به امن‌وامان ( و دور از وحشت و اضطراب و هراس ) بوده باشد ؟ ! كسانى كه ايمان آورده‌اند و ايمانشان را به ستم نيالوده‌اند ؛ البتّه و البتّه منحصراً مقام امنيّت و آرامش براى ايشان خواهد بود ؛ و آنانند كه راه‌يافتگانند . آن مطالبى كه اينك ذكر شد ، حجّتها و براهينى بود كه ما آنها را به إبراهيم داديم تا با قومش به محاجّه و مجادله برخيزد . ما هر كس را كه بخواهيم با اعطاء درجات مخصوصى ترفيع مقام مىدهيم . تحقيقاً پروردگار تو حكيم و عليم است ! » بايد دانست كه اين مُحاجّه‌ها و منازعه‌ها با حضرت إبراهيم عليه السّلام و پاسخ منطقى او ، پس از آن بوده است كه با تقريب قياس برهان و تعيين صغرى و كبراى فلسفى آنها را الزام كرده بوده است چنان كه قبل از اين آيات وارد است :