حكم مىكند و قرآن مجيد براى همهء ملت‌ها و امت‌ها پيامبر و بيم‌دهنده و راهنمايى ثابت مىكند . آيهء مورد بحث با صراحت هر چه كامل‌تر مىگويد : « وَلِكُلِّ قَومٍ هَادٍ ؛ براى هر گروهى راهنما و رهبرى وجود دارد » . صريح اين آيه اين است كه هر ملتى - / اعم از شرقى و غربى ، حتى ملل چين و هند ، وحشيان استراليا ، سرخ پوستان امريكا - / داراى هادى و راهنما بوده است هر چند اين « هادى » ( بنابر تفسير سوم ) پيامبر نباشد . قرآن در آيات ديگرى با صراحت كامل‌تر براى هر ملتى رسول و پيامبر و بيم‌دهنده‌اى ثابت مىكند چنان كه مىفرمايد : « وَ إِنْ مِنْ أُمَّةٍ إِلَّاخَلافِيها نَذِيرٌ . . . ؛ « 1 » هيچ امتى نيست مگر اين كه در ميان آنها بيم رسانى بوده است » . « وَ لَقَدْ بَعَثْنافِى كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ . . . ؛ « 2 » در ميان هر ملتى پيامبرى را بر انگيختيم كه به مردم بگويد خدا را بپرستيد » . « وَلِكُلِّ أُمَّةٍ رَسُولٌ فَإِذَا جَاءَ رَسُولُهُمْ قُضِىَ بَيْنَهُمْ . . . ؛ « 3 » براى هر امتى پيامبرى است كه در ميان آنها حكم و داورى مىنمايد » . به‌طور مسلم ، پيامبران هر امتى در ادوار پيشين متناسب با فهم و ادراك آنها و راهنمايى آنان در حدود و قابليت و شايستگى آنها بوده است . اما اين كه چرا در قرآن نامى از پيامبران مغرب زمين نيامده است براى اين است كه خود قرآن تصريح مىكند پيامبرانى از طرف خداوند ، براى هدايت مردم مبعوث شده‌اند كه شرح نام و تفصيل دعوت آنها را در قرآن باز گو ننموده است ، چنان كه مىفرمايد :

--> ( 1 ) . فاطر ( 35 ) آيهء 24 . ( 2 ) . نحل ( 16 ) آيهء 36 . ( 3 ) . يونس ( 10 ) آيهء 47