آفريده شده است ، بايد به فرمان عقل كار كند و اگر به دست شهوت بيفتد ، نظام زندگى به هم خواهد خورد وفضايل وارزشهاى اخلاقى از ميان خواهد رفت . يكى از مواهب الهى ، غضب وخشم است . آفرينش در نهاد انسان اين نيرو را نهاده كه در مقام دفاع از جان و مال وشرف وناموس ، قواى درونى بدن را بر ضد دشمن بسيج كند ؛ از اين جهتْ از اين نيرو بايد به مقدار ضرورت و يا تجويز وراهنمايى عقل استفاده نمود ، و اگر زمانى زندگى فرد يا جمعيتى به دست غضب وخشم افتد ، نتيجه‌اى جز ويرانگى نخواهد داد . زندگى سالم وسودمند ، آن زندگى است كه بر نظام خلقتْ استوار باشد وعقل وخرد بر تمام روحيات واحساسات ما حكومت كند ، و در غير اين صورت ، دستگاه ادراكى وبينايى فكرى ، ضعيف وناتوان شده وحقايق در نظر انسان اوهام وپندار جلوه مىكند و از شنيدن سخنان حكيمانه ونصايح بزرگان چهره برمىتابد . هيچ بلايى براى انسان بالاتر از بلاى ناتوانى بينايى درونى ودگرگون گشتن حس تشخيص نيست . ديگر براى چنين فردى شانس هدايت وبازگشت به راه حق باقى نمى ماند . قرآن مجيد در آيهء مورد بحث به اين حقيقت اشاره مىكند ، مىفرمايد : « وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِ آياتُنا وَلّى مُسْتَكْبِراً كَأَنْ لَمْ يَسْمَعْها كَأَنَّ فِى أُذُنَيْهِ وَقْراً ؛ هنگامى كه آيات خدا براى او تلاوت شود ، با تكبر از آن روى مىگرداند ، گويى نشنيده است ، گويى در گوشهاى او سنگينى است . »