زيرا تكامل در يك جهت و عقب ماندگى در جهات ديگر ، مايهء نابودى فرد است ؛ مثلًا هرگاه در تكامل جسمى و مادى كودك ، تنها قلب او رشد كند ، ولى اعضاى ديگر او اصلًا رشد نكنند و يا رشد آنها متناسب با رشد قلب كودك نباشد ، چنين تكامل يك بعدى ، مايهء مرگ مىشود . عين همين مطلب در مجموع شؤون انسان نيز حكم‌فرماست . هرگاه فشار رشدونمو ، روى جنبه‌هاى مادى و غرايز نفسانى قرار گيرد و جهات ديگر زندگى او مورد غفلت واقع شود ، نام اين تكامل ، تكامل يك بعدى و تكامل غير صحيح خواهد بود و تنها آن تكامل ، صحيح و ضامن بقاست كه در تمام جوانب و جهات موجودِ در حال رشد صورت پذيرد و همهء جهات با نظام خاصى رو به جلو گام نهند . نقطهء ضعف مكتب اخلاقى غرب اين است كه تنها به يك بعد از ابعاد روح انسان تكيه مىكند و ابعاد ديگر روح انسان را ناديده مىگيرد ؛ مثلًا هر نوع مكتب تربيتى كه براساس روان‌شناسى « فرويد » استوار شود ، شخصيت انسان را از طريق غرايز ، تجزيه و تحليل كرده و از ميان غرايز ، بر شهوت و تمايلات جنسى تكيه مىكند و در نتيجه ، شخصيت و منش واقعى انسان در شهوت و امور جنسى خلاصه مىشود و ديگر ابعاد روح انسان - كه روان‌شناسى روز برآنها دست يافته - مورد غفلت قرار مىگيرد . اين گروه از علماى روان‌شناس و متخصصان امور تربيتى ، انسان را از ديدهء شهوت و عينك تمايلات جنسى بررسى مىكنند و براثر محدوديت شيوهء بحث ، از ديگر كرانه‌هاى وجود او غافل و بىخبرند و ضرر اين گروه از كارشناسان امور تربيتى ، بسيار سهمگين و هولناك است .