تمام لحظات و اوقات با ما همراه است و آنى از مخلوق خود غفلت نورزيده و پرده‌اى ميان وى و آفريده‌ش نيست . اعتقاد به چنين خداى شاهد ب راعمال و حاضر در همه جا ، اثر تربيتى عجيب و شگفت‌انگيزى دارد ؛ كمتر شخصى با چنين اعتقاد راسخ ، دست به گناه و نافرمانى مىزند ؛ زيرا مىداند ميان او و خدا فاصله‌اى وجود ندارد و هر عملى انجام مىدهد ، براى او روشن است . مىگويند فرزند يكى از اصحاب پيامبر ، با جمعى در بيابان سفره‌اى گسترده و مشغول غذا خوردن بود . چوپان جوانى با تعادى گوسفند از كنار آنان گذشت ، يك نفر از آن ميان برخاست ، و چوپان را براى خوردن غذا دعوت نمود . چوپان جوان پس از اظهار تشكر ، پوزش طلبيد كه م عذورم زيرا روزه‌ام . اين جمله را گفت و با جمع آنان وداع نمود . برخى از آن‌ها احتمال دادند كه چوپان در اين پوزش ظاهرسازى نموده و از در ريا و تزوير وارد گرديده و در واقع روزه نبوده است . فرزند آن صحابى با هوشيارى خاصى گفت : من اكنون حقيقت را براى شما روشن مىكنم و براى همين جهت چوپان را صدا زد و از او خواست يكى از گوسفندان خود را در برابر مبلغى در اختيار آن‌ها بگذارد و اگر مالك گله گوسفند خود را مطالبه كرد ، وى بگويد ، گوسفند طعمهء گرگ گرديد و آن‌ها نيز به نفع او گواهى دهند . جوان پس از شنيدن سخنان وى مقدارى تأمل كرد و سپس سرير داشت و با صداى بلند گفت : « فاأين اللّه » ؛ يعنى پاسخ خدا را چگونه بدهم ؟ ! او كه مىبيند و همه جا حاضر است و عمل من براى وى پنهان نيست .