اين مظاهر ، مشكل بتوان گفت روح يك انسان جايگاه اين گوهر عالى است . موجبات ديگر انفاق علاوه بر مسألهء ايمان ، كه خود محرك انفاق است ، آيه‌هاى مورد بحث دو نكتهء ديگر را تذكر مىدهند كه خود موجب روآورى و اقبال به انفاق است : 1 . در آيهء هفتم موضوع استخلاف و جانشينى انسان را در اموالى كه در اختيار دارد ، پيش مىكشد و منظور از جانشينى ، يا جانشينى بشر از ناحيهء خداست كه در اين عرصه به نمايندگى از آفريننده و مالك اصلى اموال در آن تصرف مىكند و يا جانشينى از امت‌هاى گذشته است كه دسترنج آن‌ها ، به صورت سود خالص در اختيار او قرار گرفته است كه دسترنج آن‌ها ، به صورت سود خالص در اختيار او قرار گرفته است و در هر صورت بشر بايد متوجه شود مال خود را نمىبخشد و او در اين اموال سمتى جز نمايندگى ندارد و از اين نظر نبايد بخل بورزد . مؤيد احتمال اول ( نمايندگى از خداوند ) اين است كه در آيهء پيش از آن ، آسمان‌ها را ملك خدا دانسته است و قهراً مالكيت انسان مالكيتى ظاهرى و صورى و به صورت نمايندگى از مال واقعى خواهد بود . 2 . در آيهءد هم خدا را وارث زمين و آسمان‌ها معرفى نموده و از اين راه متذكر مىشود كه اموال سرانجام از دست شما گرفته خواهد شد ، پس چه بهتر از اين فرصت موقت كه در اختيار داريد براى كسب خشنودى خدا انفاق كنيد .