اين قسمت ، آخرين بخش از آياتى است كه امير مؤمنان به دستور پيامبر آنها را در سرزمين منى بر مشركان قرائت نمود و با تفسير اين بخش ، مجموع آياتى كه پيامبر به على تعليم داد ، به پايان مىرسد و موضوع سخن در آيات بعدى ، دگرگون و بخش تازه‌اى گشوده مىشود . در اين بخش از آيات كه هم اكنون به تفسير آن مىپردازيم قرآن مجيد با دلايل منطقى ، احساسات سربازى يكتاپرستان را برضد بت‌پرستان تحريك مىكند و از اين راه ، روح شهامت و فداكارى در طريق هدف را در كالبد آن مىدمد . امروزه در مراكز نظامى جهان ، كوشش مىشود كه تنها از احساسات سربازى افراد برضد دشمن بهره‌بردارى شود ؛ احساساتى كه حدّ و مرز نمىشناسد و مىخواهد هر نوع مانع را از پيش پاى خود بردارد . به‌طور مسلّم تحريك غرور ملّى و احساسات سربازى اگر به نفع يك طرف تمام گردد ، سرانجام به ضرر جامعهء انسانى تمام مىشود كه حفظ وصيانت آن برعهدهء اسلام است . پيشواى بزرگ اسلام در حالى كه انديشهء توسعه‌طلبى و كشورگشايى بر سر ندارد ، در اعزام سربازان به ميدان نبرد ، در عين استفاده از جنبه‌هاى روانى و احساسى آنان ، در تحريكشان حزم و احتياط را از دست نمىداد و احساسات و شور سربازى افراد را كاملًا كنترل مىكرد . پيامبر گرامى هر موقع ، گروهى را به جهت جنگ مىفرستاد براى تهييج روح سربازان و فداكارى ، آنان را به جمله‌هاى زير مورد خطاب قرار مىداد و مىفرمود : « هان اى سربازان ، شمشير مجاهدان كليد درهاى بهشت است ، مركب‌هاى مجاهدان وسيله‌اى براى پيشروى به سوى بهشت مىباشد . يكى از درهاى بهشت « باب المجاهدين » است . مجاهدان در حالى كه شمشيرهاى خود را حمايل كرده‌اند از آن در وارد مىشوند و فرشتگان ، مقدم آنان را گرامى مىشمارند » . ولى براى كنترل احساسات آنان جمله‌هاى زير را مىآورد : « به نام خدا جنگ كنيد . هدف شما خدا باشد ؛ خدايى كه خون بشر را محترم