آيا صحيح است كه جمعيت قريب به يك ميلياردى هند ، گرفتار گرسنگى باشند ؛ ولى صد و پنجاه ميليون گاو مقدس ، آزادانه بگردند و مزارع آنها را ويران سازند و بهترين ميوه‌هاى آنها را بخورند و آن‌قدر بخورند و بگردند كه سرانجام لاشهء مرده آنها در وسط ميدان‌ها و خيابان‌ها بيفتد و تازه ، لاشهء آنها دردسر تازه‌اى ايجاد كند ؟ علت زبونى ملت هند و تيره‌روزى اين گروه ، كه از اين مواهب طبيعى محرومند چيست ؟ جز اين است كه دست ارادت به‌سوى حيوان دراز كرده و خود را خوار و ذليل آن ساخته‌اند و اگر ريسمان ارادت خود را بگسلند يكى از غنىترين كشورهاى جهان مىگردند . از همين رو عظمت قرآن در ترسيم شرك به‌خوبى روشن مىگردد آن‌جا كه مىفرمايد : « وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَكَأَ نَّما خَرَّ مِنَ السَّماءِ فَتَخْطَفُهُ الطَّيْرُ أَوْ تَهْوِى بِهِ الرِّيحُ فِى مَكانٍ سَحِيقٍ ؛ « 1 » هر كس براى خدا شريكى قرار دهد ، به‌سان كسى است كه از آسمان در افتد ، يا مرغان هوا او را بربايند و يا اين كه باد او را به دره عميق درافكند » . اين آيه ، درست بيانگر وضع مشركان هند است و اگر دست ما در تأويل آيات قرآن باز بود ، مىتوانستيم مفاد آيه را به گونه‌اى بروضع مردم بت‌پرست اين قاره تطبيق نماييم : اين گروه بيچاره ، مدت‌ها در چنگال كمپانىهاى غرب اسير بودند و مجموع در آمد اين كشور را درندگان غرب مىربودند ، اكنون كه به آزادى رسيده‌اند براثر دورى از يكتاپرستى ، گرفتار زبونى و خوارى در برابر گاوها شده و در گرداب و درهء بدبختى فرو رفته‌اند . آيا بالاتر از اين بدبختى مىشود كه اگر گاوى در وسط ريل‌هاى قطار بنشيند قطار مسافربرى ، كه صدها شخصيت مملكتى را در بردارد ، بايد بايستد و سوت نكشد تا گاو با ميل و رغبت خود ، هر موقع خواست خوابگاه خود را ترك كند

--> ( 1 ) . حج ( 22 ) آيهء 31 .