خدا براساس خط و مشى معينى برانگيخته شده‌اند و هدف از بعثت آنان ، دعوت به يكتاپرستى و بازدارى مردم از پرستش غير اوست . هرگاه بپذيريم كه آنان از جانب خدا برانگيخته شده‌اند و نيز بپذيريم كه هدف آنان بسيار مقدس و حياتى است ؛ در اين صورت اين نوع انتقادات ، انتقادات كودكانه جلوه مىكند . به هر حال ، شايد در جهان هدفى مقدس‌تر از مبارزه با شرك و بت‌پرستى نباشد در اين صورت بايد ديد كه رهبر عالىقدر اسلام ، از چه وسايلى براى اين هدف استفاده كرد و در وصول به آن ، چگونه اصول انسانى را رعايت نموده است . پيامبر گرامى 13 سال تمام ، در مكه با پند و اندرز و تشريح مفاسد شرك و بت‌پرستى ، مشركان را به حق و حقيقت دعوت نمود و اين مطلب به قيمت مهاجرت او از مكه به مدينه تمام شد و اگر به چنين هجرتى دست نمىزد ، جان خود را از دست مىداد . پس از ورود به مدينه و گرايش قبيلهء اوس و خزرج و گروهى از قبايل اطراف مدينه به اسلام ، باز هم نيروهاى مشرك دست از او برنداشتند و بارها به مدينه حمله كردند ، ولى رشادت و دلاورى سربازان اسلام ، حملات آنان را خنثى ساخت . مقاومت پيامبر سبب گرديد اسلام و يكتاپرستى در سطح كشور حجاز ، گسترش يابد و دولت جوان اسلام تشكيل شود و تمام پايگاه‌هاى شرك سقوط كند و به تصرف مسلمانان در آيد . آيا تكليف يك رهبر دل‌سوز وعلاقه‌مند به سرنوشت انسان‌ها ، دربارهء گروهى كه پس از سپرى شدن دوران نرمش و پند و اندرز در ايام اقامت 13 ساله در مكه و پس از 27 بار نبرد با شخص پيامبر گرامى ( غزوه ) و پس از 55 بار جنگ با گروه‌هاى اعزامى از جانب پيامبر در اطراف كشور ، دست از عادت زشت و روش ضد انسانى خود برنمىداشتند چه بود ؟ جز اين بود كه با قطع‌نامهء شديداللحنى آنان را ميان ترك يك عمل زشت و يا آمادگى براى نبرد مخيّر سازد ؟ ! اگر چنين نمىكرد راه ديگرى براى اصلاح آنان وجود نداشت .