درس 14 : راهنمايى قرآن و پيشوايان معصوم عليهم السلام در قرآن مجيد آيات فراوانى هست كه نحوهء استدلال بر وجود خداى جهان را به ما مىآموزد ، ما برخى از آنها را به عنوان نمونه مىآوريم : « إِنَّ فِى خَلْقِ السَّمواتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلافِ اللَّيْلِ وَالنَّهارِ وَالفُلْكِ الَّتِى تَجْرِى فِى البَحْرِ بِما يَنْفَعُ النّاسَ وَما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّماءِ مِنْ ماءٍ فَأَحْيا بِهِ الأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَبَثَّ فِيها مِنْ كُلِّ دابَّةٍ وَتَصْرِيفِ الرِّياحِ وَالسَّحابِ المُسَخَّرِ بَيْنَ السَّماءِ وَالْأَرْضِ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ » ؛ « 1 » به راستى در آفرينش آسمان‌ها و زمين و اختلاف شب و روز و گردش كشتى در دريا به طورى كه مردم بهره‌مند مىشوند و در بارانى كه خداوند از بالا فرومىفرستد تا در پرتو آن زمين‌هاى مرده را زنده كند و جنبندگانى كه در روى زمين پخش ساخته و در وزش بادها و ابرهايى كه ميان آسمان و زمين مسخر نموده است ( در اينها ) براى خردمندان آيات و نشانه‌هايى از خداوند است . از مشاهدهء اينها و اسرارى كه در آنها به كار رفته است مىتوان به‌وجود آفريدگارشان استدلال كرد . « اللَّهُ الَّذِى رَفَعَ السَّمواتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَها ثُمَّ اسْتَوى عَلَى العَرْشِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَ

--> ( 1 ) . بقره ( 2 ) آيهء 164 .