اين سرچشمه ، همان ايمان است كه بشر را از حضيض ذلت به اوج عزت مىرساند . لذا قرآن روى كلمهء « وللمؤمنين » تكيه كرده و عزت را از آنِ مردم با ايمان دانسته است . يك فرد با ايمان و مؤمن به اصول انسانى و مبادى اخلاقى و معتقد به روز رستاخيز ، به بسيارى از مظاهر فريبندهء جهان ماده - كه با ذلت و خوارى توأم است - پشت پا مىزند و به هيچ قيمتى زير بار آنها نمىرود و گاهى در حفظ عزت و عصمت روحى خود ، دست از جان و زندگى شسته و مرگ را بر حيات توأم با ذلت ترجيح مىدهد . مرگ شرافتمندانه را بر زندگى ذليلانه مقدم مىدارد و چنين مرگ را براى خود پل پيروزى و زندگى ذلت‌بار را نشانهء مقهوريت مىداند . امير مؤمنان با جملهء زير به اين نكته اشاره كرده و مى فرمايد : « الحياة فى موتكم قاهرين ، والموت فى حياتكم مقهورين ؛ مرگ اين است كه زنده ، ولى سربه‌زير باشيد و زندگى واقعى آن است كه با سربلندى شهيد شويد » . اتفاقاً در جريان بنى المصطلق همهء مردم اين حقيقت را با ديدگان خود مشاهده كردند كه چگونه پيامبر و افراد با ايمان ، با عزت هرچه تمام‌تر زندگى كردند و چهارده قرن است كه نام آنها با كمال احترام در ميان مسلمانان برده مىشود ، ولى عبداللّه‌بن أبى و دار و دستهء او باقىماندهء عمر را به ذلت به سر بردند و كار به جايى رسيد كه پسر وى حاضر شد پدر را به قتل برساند ، ولى پيامبر با كشتن وى موافقت نكرد و دستور داد با او مدارا كند . « 1 »

--> ( 1 ) . سيرهء ابن هشام ، ج 2 ، ص 292 .